ΗΠΕΙΡΟΣ

Οι Τσάμηδες με την εθνικιστικὴ ψύχωση και την παραχάραξη τῆς ἱστορίας!

τοῦ Δημήτρη Περδίκη*

Ἔξω ἀπὸ τὸ χωριὸ Τζάρα, στὰ νότια των Ἁγίων Σαράντα ἔχει ἀνεγερθεῖ ἕνα μνημειακὸ συγκρότημα ποὺ περιλαμβάνει τζαμί, ἐπίγραμμα, μνημεῖο κ.α. Εἶναι ἀφιερωμένο στὴν ἀποκαλούμενη «γενοκτονία τῶν Τσάμηδων ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τὸ 1944». Κάθε χρόνο στὰ τέλη Ἰουνίου πραγματοποιοῦνται ἐδῶ τελετὲς καὶ πορεία μὲ πλῆθος κόσμου, σημαῖες καὶ πανὸ ποὺ κατευθύνεται πρὸς τὸν μεθοριακὸ σταθμὸ Μαυρομάτι, στὴν ἑλληνικὴ μεθόριο. Τὰ σχολικὰ βιβλία τῆς Ἀλβανίας διδάσκουν στοὺς μαθητές, σὲ ὅλους τους μαθητές, Ἀλβανοὺς καὶ Βορειοηπειρῶτες πὼς οἱ Ἕλληνες διέπραξαν γενοκτονία σκοτώνοντας τοὺς Ἀλβανοὺς Τσάμηδες τῆς Τσαμουριᾶς. Συνεχίστε την ανάγνωση →

Λίγο πριν από την Άγια ημέρα των Χριστουγέννων η σκέψη μας γυρίζει γύρω από αυτή την Άγια νύχτα που η Παναγία γέννησε τον Θεάνθρωπο.

Πιστεύω πως η αγιογραφία που προσελκύει περισσότερο τα βλέμματα των πιστών είναι αυτή της Παναγίας βρεφοκρατούσας. Η μητέρα του Θεού με το Θείο βρέφος στην αγκαλιά του, συγκινεί βαθύτατα. Μανάδες βλέπουν στην Παναγία κάτι το οικείο, που το ζουν και οι ίδιες. Το Θείο βρέφος δείχνει την ελπίδα για το καινούριο, το καλλίτερο, το ευτυχές. Η Παναγία είναι η παρηγορήτρα, η προστρέχουσα, η οδηγήτρια. Κατέχει ιδιαίτερη θέση στις προσευχές, στις παρακλήσεις των πιστών. Εκατοντάδες είναι τα προσωνύμια της Παναγιάς, της Θεοτόκου. Συνεχίστε την ανάγνωση →

22 Δεκεμβρίου 1940: Η απελευθέρωση της Χιμάρας στον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο

Μετά την απελευθέρωση των Αγίων Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου 1940, κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, του Λουκόβου στις 7 και του Πικέρασι (Πικέρνι) στις 8 του ίδιου μήνα, η 3η Μεραρχία του Ελληνικού Στρατού κινήθηκε βόρεια και στις 13 Δεκεμβρίου είχε φθάσει δυτικά και βορειοδυτικά του Μπόρσι, στην άριστα οχυρωμένη γραμμή, ύψωμα 613 – Μάλι ε Κηπαρόιτ – Μάλι ε Τζόρετ – αυχένας Κούτσι – Μάλι Ιτέρας που υπεράσπιζε η ιταλική μεραρχία Σιένα. Συνεχίστε την ανάγνωση →

Γράφει ὁ Χρύσανθος Σιχλιμοίρης

Ὅταν ἀνηφορίζαμε στά βουνά τοῦ Spac μέ λίγους συναγωνιστές, προκειμένου νά ἐπισκεφτοῦμε τὸ κολαστήριο τοῦ Χότζα ὅπου μαρτύρησαν χιλιάδες παλικάρια τῆς Βορείου Ἠπείρου, δέν μπορούσαμε νά φανταστοῦμε αὐτά πού ἀντίκρυσα τά μάτια μας στόν αἱματοβαμμένο ἐκεῖνο τόπο.

Μαζί μας ἦταν καί δυό ἐκλεκτοί φίλοι, λεβέντες ἀπό τή Δερβιτσιάνη, ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων πέρασε σ’ αὐτή τή φυλακή, πάνω ἀπό 20 χρόνια δουλεύοντας στίς σήραγγες, βγάζοντας χρώμιο καί νικέλιο σέ ὑψόμετρο πάνω ἀπό 1500 μ. Συνεχίστε την ανάγνωση →

Το τραγούδι τώρα πια ένας θρήνος. Το 1803, είναι η χρονιά της συντέλειας. Το Σούλι με τις τόσες θυσίες και τους ακόμη περισσότερους ηρωϊσμούς πέφτει ύστερα από προδοσία.

Ένας Ηπειρώτικος θρήνος ένα μοιρολόι που μέσα στη λιτότητά του τα λέει όλα. Τον πόνο της καταστροφής. Την ανυποχώρητη κραυγή “Θάνατος ή λευτεριά”.
Οι γυναίκες προτιμούν το Ζάλογγο, ο Σαμουήλ την ολοκαυτωματική ανατίναξη. Συνεχίστε την ανάγνωση →

FACEBOOK | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |

Copyright © 2017. All Rights Reserved.