ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΣ

Στο «φως» ο προϊστορικός οικισμός του λιμένα Ραφήνας -Τι έχει βρεθεί ως σήμερα.
Ένας ξεχασμένος αρχαιολογικός χώρος, ο προϊστορικός οικισμός του λιμένα της Ραφήνας, που εντόπισε και ερεύνησε τη δεκαετία του 1950 ο σπουδαίος αρχαιολόγος Δημήτριος Ρ. Θεοχάρης, αναδύεται ξανά.

Αφορμή στάθηκε το αίτημα του δήμου Ραφήνας-Πικερμίου για έγκριση έργου ανάπλασης της «Πλατείας Ταχυδρομείου», στη συμβολή των οδών Βασ. Παύλου και Ελ. Βενιζέλου, το οποίο Συνεχίστε την ανάγνωση →

ΕΙΚ. 1

ΕΙΔΙΚΟ ΘΕΜΑ

  1. Ο σκύφος
    Το θραυσμένο αγγείο που παρουσιάζεται εδώ, φέρει μια μοναδική παράσταση από τον κόσμο των ψαράδων. Πρόκειται για έναν μελανόμορφο σκύφο της Ομάδας CHC2, που βρέθηκε στον ημιτελώς ανασκαφέντα τάφο Τ.250 του νεκροταφείου της Ακραιφίας και χρονολογείται στα 500-490 π.Χ. 3 (Εικ. 1-2). Συνεχίστε την ανάγνωση →

Ξημέρωμα στην Αθήνα 450 π. Χ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η θέση της γυναίκας στην αρχαία κοινωνία

Πολλά και διάφορα έχουν γραφτεί για τις γυναίκες στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, άλλα από τα οποία εκθειάζουν το γυναικείο φύλλο και άλλα που μιλούν με τρόπο ταπεινωτικό και ανεπίτρεπτο. Γράφτηκαν ύμνοι συγκινητικοί αλλά και στίχοι προσβλητικοί και βλάσφημοι. Υπήρξαν περίοδοι δόξας, όμως και φαινόμενα καταπίεσης και εκμετάλλευσης.Είναι αλήθεια ότι καθώς οι πολιτισμοί διαφέρουν μεταξύ τους, διαφέρουν και οι ρόλοι που αναθέτουν στο ένα ή το άλλο φύλο, και οι διάφορες εργασίες, κάποιες από τις οποίες σε μια κοινωνία μπορεί να θεωρούνται αντρικές ενώ σε άλλη γυναικείες. Συνεχίστε την ανάγνωση →

ΜΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΥ ΒΙΟΥ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ.
ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΕΝΔΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ/ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΪΚΗ ΚΑΙ ΠΡΩΙΜΗ ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ.

1) Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε ενιαία χρονολογική αφετηρία. Το πολιτικό έτος διέφερε από το φυσικό που ονομαζόταν Ενιαυτός. Συνήθως το έτος καθοριζόταν από τον χρόνο θητείας κάποιου πολιτικού ή θρησκευτικού Άρχοντος, ο οποίος του έδινε και το όνομά του. Συνεχίστε την ανάγνωση →

Στή Ρούμελη, οι Τούρκοι, από τά μέσα τού 18ου αιώνα είχαν αναθέσει σέ Ρωμιούς στρατιωτικούς αρχηγούς τήν φύλαξη τών διόδων (δερβένια περσ. ντερμπέντ) καί τήν διαφύλαξη τής ασφάλειας μίας περιοχής από τίς δραστηριότητες τών κλεφτών. Η περιοχή τής δικαιοδοσίας τους ονομαζόταν αρματολίκι. Ο αρματολισμός στή Στερεά Ελλάδαείχε αναπτυχθεί περισσότερο από ότι στήν Πελοπόννησο καί μέσω αυτού τού θεσμού αναδείχτηκαν ισχυρές αρματολικές οικογένειες, οι οποίες ξεπέρασαν σέ δύναμη ακόμα καί τούς κοτζαμπάσηδες. Οι πιό γνωστές οικογένειες αρματολών ήταν τού Βαρνακιώτη στο Ξηρόμερο, τού Ράγκου στόν Άνω Βάλτο, τού Σταθά καί αργότερα τού Καραΐσκου ή Ίσκου στόν Κάτω Βάλτο, τού Γρίβα στή Βόνιτσα, τού Μπουκουβάλα στά Άγραφα, τού Συκά ήΒλαχόπουλου στό Καρπενήσι, τού Μπάκολα στό Ραδοβίτσι, τού Κοντογιάννηστό Πατρατζίκι (Υπάτη), τού Νικοτσάρα στόν Όλυμπο, τού Βλαχάβα στά Χάσια, τού Αθανασίου Γραμματικού (παππού τού Διάκου) στόν Παρνασσό καί τούΣτουρνάρη στόν Ασπροπόταμο.

Συνεχίστε την ανάγνωση →

FACEBOOK | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |

Copyright © 2017. All Rights Reserved.