ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Δήμητρα Ρετσινά-Φωτεινίδου

Η ποίηση, η πεζογραφία και η εικαστική δημιουργία συνδέονται με τη ζωντάνια και την ψυχή ενός λαού. Οι καλλιτέχνες πρωταγωνιστούν ή συμμετέχουν στα γεγονότα που σημαδεύουν την ιστορική πορεία των εθνών. Όταν το έθνος συσπειρωθεί για να σώσει την τιμή του, να υπερασπιστεί τα χώματα της πατρίδας του, την οικογένεια, τη θρησκευτική πίστη, τη γλώσσα, τα ήθη και τις παραδόσεις του, τότε γίνεται μια ατσάλινη γροθιά που μπορεί να συντρίψει και τον πιο ακατανίκητο εχθρό. Συνεχίστε την ανάγνωση →


Ο Ορφέας γοητεύει τα ζώα.
Ψηφιδωτό από έπαυλη της Πάφου.
3ος αι. μ.Χ.

Της Μαρίνας Μαραγκού

Χαιρετίζουμε στο θρυλικό πρόσωπο του Ορφέα έναν μεγάλο μύστη της Ελλάδας, πρόγονο της ποίησης και της μουσικής. Υπό την έννοια ότι αυτές οι δύο υποδεικνύουν την αποκάλυψη της αιώνιας αλήθειας. Ο Ορφέας λάμπει στη διάρκεια όλων των εποχών με την προσωπική εκείνη ακτίνα ενός δημιουργικού ανδρικού πνεύματος του οποίου η ψυχή δονήθηκε από έρωτα για το αιώνιο θήλυ που ζει και πάλλεται με τριπλή μορφή μέσα στη φύση, στο ανθρώπινο είδος και στον ουρανό. Συνεχίστε την ανάγνωση →

Ιστορικά Στοιχεία

Ο άνθρωπος παρατηρώντας τη φύση και κάνοντας χρήση των πόρων της, αναζήτησε σ’αυτήν την ανακούφιση και θεραπεία για τους σωματικούς του πόνους. Από πολύ νωρίς με την εμπειρία του κατάλαβε τη σημασία ιδιαίτερα που έχει το νερό, ως φυσικός πόρος. Οι αρχέγονοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το νερό από ένστικτο, προκειμένου να πλύνουν και να απαλύνουν τους πόνους από τις πληγές τους. Συνεχίστε την ανάγνωση →

“Θανέειν πέπρωται άπασι” έλεγε ο Πυθαγόρας. Δηλαδή “είναι γραφτό σε όλους να πεθάνουν”. Και ποιος δεν το ξέρει θα μουρμουρίσει κάποιος και θα έχει δίκιο.Το μόνο που ξέρουμε στα σίγουρα, παρόλο που μας ..διαφεύγει. Αλλά ας μην χαθούμε σε κουβέντες και ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι. Γιατί και πως να συνδέεται άραγε ο θάνατος με την δεξίωση, τις επιτύμβιες στήλες και εν τέλει με την χειραψία των δεξιών χειρών; 

Συνεχίστε την ανάγνωση →

Προχθές, λοιπόν, μπαίνει ένας φοιτητάκος, γύρω στα 20-22. Παραγγέλνει «έναν κυπριακόν καφέν», κάθεται στο κεντρικό τραπέζι, όπως αρμόζει σε έναν άρχοντα, και ανοίγει την εφημερίδα Πολίτης. Τον ήξερα. Με βλέπει που στραβοκοιτάζω όταν ανοίγει τη νατοϊκή φυλλάδα. Με κοιτάζει επίμονα, μπας και του φτύσω μέσα στον καφέ του. Εξάλλου, αυτοί οι διανοούμενοι και προοδευτικοί φοιτητές ποτέ δεν γλείφουν ό,τι φτύνει ο άλλος. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζουν. Του πάω τον καφέ, με κοιτάζει υποτιμητικά –όπως πρέπει να κοιτάζει ένας νέος με σπουδές στην Ευρώπη έναν καφετζή– και ψοφώντας για συζήτηση, μου λέει: Συνεχίστε την ανάγνωση →

FACEBOOK | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |

Copyright © 2017. All Rights Reserved.