ΠΙΣΩ

27 Απριλίου 1941: Η σβάστικα κυματίζει στην Ακρόπολη

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
Στις 7:30 το πρωί της 27ης Απριλίου 1941, σαν σήμερα, μια φοβερή έκρηξη στον Πειραιά, ακούστηκε ως την Αθήνα και κατατρόμαξε τους πάντες. Οι Εγγλέζοι ανατίναξαν μια μεγάλη αποθήκη με πυρομαχικά, για να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών. Τις προηγούμενες μέρες οι Γερμανοί βομβάρδισαν ανηλεώς τον ναύσταθμο και το λιμάνι του Πειραιά, πλήττοντας και το επιβατηγό πλοίο «Ελλάς» σκοτώνοντας πολλά γυναικόπαιδα που έφευγαν στα νησιά…

Μισή ώρα μετά, στις 8, άρχισαν να καταφθάνουν στην Αθήνα τα πρώτα τμήματα του γερμανικού στρατού από δύο κατευθύνσεις, η μία από την Ιερά Οδό και η δεύτερη από την Κηφισιά, υπό τον αντισυνταγματάρχη ΄Οττο φον Σέϊμπεν, με κατεύθυνση τους Αμπελοκήπους, όπου αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από τον φρούραρχο Αθηνών στρατηγό Χρήστο Καβράκο, τον νομάρχη Αττικοβοιωτίας ναύαρχο Κων. Πεζόπουλο και του δημάρχους Αθηναίων Αμβρόσιο Πλυτά και Πειραιώς Μιχάλη Μανούσκο (πρόεδρο του Ολυμπιακού), περίμενε για να του παραδώσει την ανοχύρωτη πόλη των Αθηνών.

Εκεί στην αρχή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στο καφενείο «Παρθενών», υπεγράφη το πρωτόκολλο παράδοσης της Αθήνας, χωρίς την παρουσία του αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, που αρνήθηκε να παραστεί, αλλά και να ορκίσει πρωθυπουργό τον Τσολάκογλου, λέγοντας: « ΄Εργο του αρχιεπισκόπου δεν είναι να υποδουλώνει, αλλά να ελευθερώνει». Μετά την υπογραφή ο φον Σέϊμπεν, είπε στους Έλληνες επισήμους ότι «ο γερμανικός στρατός έρχεται ως φίλος που φέρει την ειρήνη στην Ελλάδα…»

Νωρίτερα, ένα άγημα μοτοσικλετιστών κατέβηκε την Κηφισίας και μετέβη στην Ακρόπολη, όπου ο επικεφαλής του λοχαγός Γκ. Γιάκομπι ( σύζυγος της σκηνοθέτιδας Λένι Ρίφενσταλ) αφού κατέβασε την ελληνική σημαία, ανύψωσε στη θέση της την πολεμική, την οποία λίγο μετά το μεσημέρι άλλαξαν και τοποθέτησαν την κανονική. Κανονικά στον ιστό της τοποθέτησαν και την ελληνική, μετά την διαταγή «παραπλεύρως των Γερμανικών σημαιών υψούνται εφεξής και αι Ελληνικαί»

Μετά την έπαρση της σημαίας, το άγημα ξεκίνησε για το Ζάππειο, όπου δυο ώρες πριν μεταδόθηκε το τελευταίο μήνυμα από τον αρχιεκφωνητή Κων. Σταυρόπουλο: « Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι! Έλληνες! Οι Γερμανοί εισβολείς ευρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών. Αδέλφια, κρατείστε καλά μέσα στην ψυχή σας το πνεύμα του Μετώπου! ΄Ελληνες! Δεν ενικήθημεν. Η ελευθερία γρήγορα και πάλιν θα έλθη. Περιφρονείστε τον κατακτητήν.

΄Οχι δάκρυα και λυγμούς. Σταθείτε υπερήφανοι. Ο αγών συνεχίζεται εις την Κρήτην! Η νίκη είναι δική μας! Ο σταθμός αυτός, σε λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός. Ο βασιλεύς και η κυβέρνησις τηλεγραφούν εκ Κρήτης. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Ζήτω το Έθνος! Ζήτω ο βασιλεύς! »

Μετά ακούστηκε ο εθνικός μας ύμνος, έπεσε το σήμα του σταθμού (ο γνωστός τσομπανάκος με τη φλογέρα και τα κουδουνάκια). Το σήμα πήρε τότε ο διευθυντής του υπουργείου Τύπου Δημ. Σβολόπουλος, με σύνδεσμο το έστειλε στην Κρήτη, στον υφυπουργό Τύπου Θεολόγο Νικουλούδη. Εκείνος το παρέδωσε στον πρέσβη μας Σιμόπουλο, που το εμπιστεύθηκε στους Άγγλους στο BBC, «για να φρουρήσουν τον έντιμο λόγο της Ελλάδος». Η επιστροφή του σήματος στην Αθήνα έγινε σε ειδική τελετή μετά την απελευθέρωση, παρουσία του Έλληνα πρεσβευτή και του διευθυντή του BBC, που είπε στη ζωντανή εκπομπή του: «Κατά τα μακρά έτη της εχθρικής κατοχής στην Ελλάδα, είχαμε την τιμή να είμεθα οι θεματοφύλακες του σήματος του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών και το κρατήσαμε ως το έμβλημα της αληθείας».

Το άγημα, που έφτασε στο Ζάππειο από την Ακρόπολη, κατέλαβε τους ραδιοθαλάμους και ένας υπολοχαγός με βροντερή φωνή στο στούντιο αναγγέλλει ότι θα σταλεί μήνυμα στον Χίτλερ στο Βερολίνο. Ακολούθησε το γερμανικό σήμα, τρία συνεχόμενα χτυπήματα επι χαλκού… Με αγωνία οι ακροατές άκουαν πότε σιωπηλοί, πότε με οργή, τη φωνή του γερμανού εκφωνητή: « Αχτουγκ άχτουγκ!!! Προς τον φύρερ, ηγέτη του Γερμανικού ΄Εθνους. Φύρερ μας, στις 27 Απριλίου και ώρα 8:10΄ πρωϊνή εφθάσαμε εις τας Αθήνας, ως πρώτα γερμανικά στρατεύματα. Την 8:45΄ υψώσαμε την γερμανικήν σημαίαν επι της Ακροπόλεως και του Δημαρχείου. Heil Mein Führer ».

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2

Με τον Κρίνο Ζ. Μακρίδη

Ό,τι και να πράξουν τα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ και άλλοι ντόπιοι και ξένοι, το Ενωτικό Δημοψήφισμα και ο αγώνας της ΕΟΚΑ, και ο διακαής και προαιώνιος πόθος της Ένωσης των Ελλήνων της Κύπρου με την Ελλάδα θα ζει στις καρδιές μας
Το πρόσφατο θέμα που προέκυψε μετά την ψήφιση από την πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων τροπολογίας του ΕΛΑΜ, με την οποία αποφασίστηκε όπως στην επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950 αναγιγνώσκεται στα σχολεία μια σχετική εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας και γίνεται ολιγόλεπτη συζήτηση, είναι, για εμάς στο Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης, πολυδιάστατο. Συνεχίστε την ανάγνωση

Μετρώ τα χρόνια από την εποχή του ελληνικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής σε τούτο το νησί της Αφροδίτης και τα βρίσκω πως είναι τέσσερις φορές τα δέκα δάχτυλά μου, και τρία ακόμα. Αυτά τα τρία δάχτυλα φέρνουν στο νου μου τον Ιερομόναχο Διονύσιο του εθνικού μας ποιητή. Στο απαράμιλλο έργο του «Η γυναίκα της Ζάκυθος», ο Σολωμός βάζει τον Διονύσιο (την ομώνυμη δηλαδή περσόνα του) ν’ αναρωτιέται πόσοι είναι οι δίκαιοι στον κόσμο και αρχίζει να συγκρίνει τον αριθμό τους με τα πέντε δάχτυλα του δεξιού χεριού του. Συνεχίστε την ανάγνωση