Monthly Archives: Ιανουάριος 2015

Κάθε έθνος έχει την αριστοκρατική γραμμή αίματός του. Το ελληνικό έθνος έχει την αριστοκρατική γραμμή αίματος να ξεκινά απο τον ΑΙΑΚΟ.

Ο Αιακός ήταν υιός του Δια και της κόρης του Ασωπού Αίγινας.

Νόμισμα της Χελώνης ή Αίγινας
Θεωρείτο ο δικαιότερος των ανθρώπων για αυτό και είναι και ένας απο τους τρείς κριτές του Άδη.

Ο Αιακός ήταν βασιλεύς της νήσου Χελώνης ή Αίγινας…όμως επειδή ήταν υιός του Δία προξένησε το μίσος της Ηρας, που σε συνεργασία με τον Απόλλωνα, ετεροθαλή αδερφό του Αιακού, που επίσης τον μισούσε, έστειλε φίδια και σκορπιούς στην Αίγινα τα οποία εξόντωσαν κάθε είδος ζωής και όλους τους κατοίκους.

Ο Αιακός απέμεινε μόνος να κλαίει και να χτυπιέται φωνάζοντας τον Δια τον πατέρα του, όμως ο Δίας δεν τον άκουγε και ο Αιακός αναγκάστηκε να πάει στην ΔΩΔΩΝΗ, το αγαπημένο μέρος του Δία όπου βρισκόταν και το αρχαιότερο ελληνικό μαντείο, αρχαιότερο απο αυτό των Δελφών….

Εκεί έκατσε στην ρίζα της Ιεράς Δρυός και κλαίγοντας παρακαλούσε τον πατέρα του να εμφανιστεί…όπερ και εγένετο…

η ΙΕΡΑ ΔΡΥΣ
Ο Δίας για να τον παρηγορήσει μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια της ρίζας της Ιεράς Δρυός (Μυρμηδόνες) σε ανθρώπους…και επειδή τα μυρμήγκια αυτά ήταν και πολεμιστές, δημιουργήθηκε η φυλή των Μυρμιδόνων…

Η Δημιουργία των Μυρμιδόνων

Πολεμιστές Μυρμιδόνες,
όπως τους φαντάστηκε το Χόλυγουντ
Αυτούς πήρε ο Αιακός και γύρισε στην Αίγινα….Αλλά ας δούμε πως συνεχίζεται η Ιστορία

Ο Αιακός ήταν σύζυγος της Ενδηΐδας (κόρης του Χείρωνα ή του Σκίρωνα). Με την Ενδηίδα έκαναν τον Πηλέα και τον Τελαμώνα. Ενώ, από τη δεύτερη γυναίκα του, την Νηρηίδα Ψαμάθη απέκτησε τον Φώκο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Φώκος ήταν καλύτερος από τον αδελφό του Τελαμώνα σε όλα τα αθλήματα και όταν ο Τελαμώνας σκότωσε κατά λάθος τον Φώκο, στην εξάσκησή του στην δισκοβολία, οι κάτοικοι της Αίγινας νόμιζαν ότι το έκανε από φθόνο. Ο Τελαμώνας είπε με ειλικρίνεια τι πραγματικά έγινε αλλά οι συμπολίτες του δεν τον πίστεψαν.
Ο πατέρας του, που τον αγαπούσε πάρα πολύ, εξόρισε και τους δύο γιους του από την Αίγινα προς κατευνασμό των δύσπιστων πολιτών της.
Ο Αλέξανδρος ως Αχιλλέας. Γυάλινος δακτυλιόλιθος, 1ος αι. π.Χ. Νάπολη Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Έτσι ο Πηλέας κατέφυγε στη Φθία μαζί με πολλούς από τους Μυρμιδόνες και ίδρυσε το κράτος των Μυρμιδόνων, ενώ ο Τελαμώνας πήγε στη Σαλαμίνα, όπου και έγινε βασιλέας.
Γιός του Πηλέα ήταν ο Αχιλλέας, ενώ γιός του Τελαμώνα ο Αίας ο Τελαμώνιος το κάστρο των Αχαιών.
Ας δούμε όμως τι συνέβη με τον Απόλλωνα… Ο Απόλλων, επειδή συνωμότησε με τον Ποσειδώνα για να ανατρέψει τον Δία, εξορίστηκε στην Τροία και ανέλαβε την υποχρέωση να χτίσει τα τείχη της…. Έτσι τα τείχη της ήταν άπαρτα αφού είχαν φτιαχτεί απο Θεό….και η πόλη απόρθητη. Ο μόνος που θα μπορούσε να το ανατρέψει αυτό ήταν κάποιος τον οποίο ο Απόλλων θα είχε αδικήσει διότι ακόμα και οι Θεοί υπακούαν τον νόμο της ανταπόδωσης και της Νέμεσης

Αυτός που ο Απόλλων είχε αδικήσει ήταν ένας, ο Αιακός…. Έτσι μόνον ένας στρατός με τον Αιακό ή κάποιον απόγονό του, θα μπορούσε να εκπορθήσει τα τείχη της Τροίας, για αυτό και όλη αυτή η αναγκαιότης με τον στρατό των Αχαιών να είναι και ο Αχιλλέας ή ο Αίας ο Τελαμώνιος…


Όταν και οι δύο σκοτώθηκαν, ο Οδυσσεύς αναγκάστηκε να αναζητήσει στην Σκύρο τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο…ο οποίος και μπήκε πρώτος στον Δούρειο Ίππο και έτσι έπεσε η Τροία….
Ο Νεοπτόλεμος με την σειρά του, κατά την επιστροφή χάρη σε χρησμό που πήρε, έφτασε στο μέρος απο όπου ξεκίνησαν οι Μυρμιδόνες…την Ήπειρο…

Ο Αλέξανδρος ως Αχιλλέας.
Γυάλινος δακτυλιόλιθος,
1ος αι. π.Χ.
Νάπολη Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Οι γηγενείς Χάονες, αυτόν και τον στρατό του, τους ονόμασαν Μολοσσούς, παράγωγο της προστακτικής της λέξεως βλώσκω που θα πεί έρχομαι…ΜΟΛΩΝ= ΕΛΑ, ΑΥΤΟΜΟΛΟΣ ….αυτός που ήρθε με την θέλησή του.

Δηλαδή Μολοσσοί ήταν αυτοί που ήλθαν στην Ήπειρο απο αλλού… Ο Νεοπτόλεμος είχε μαζί του ως γυναίκα και την Ανδρομάχη του Έκτωρος, για αυτό στα χωριά γύρω απο την Δωδώνη, αλλά και βορειότερα, εκεί που βρισκόταν η πόλη των Μολοσσών, ΠΑΣΣΑΡΩΝ, το ποιο συχνό γυναικείο όνομα είναι Ανδρομάχη ,ή Ερμιόνη, αφού Ερμιόνη ήταν η κόρη της.
Απόγονος του Αιακού λοιπόν ήταν η Ολυμπιάδα η οποία και ήταν μέλος του ιερατείου της Δωδώνης το οποίο επαναλαμβάνουμε ότι ήταν σημαντικότερο των Δελφών και σκληροπυρηνικά ελληνικό. Οι απόγονοι του Αιακού ήταν οι Αιακίδες και οι Αιακίδες ήταν παραδοσιακά εχθροί με το μαντείο και το ιερατείο των Δελφών αφού είχαν προηγούμενα με τον Απόλλωνα…
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Αλέξανδρος περνώντας απο τους Δελφούς ζήτησε χρησμό και η Πυθία αρνήθηκε…τότε την άρπαξε απο τα μαλλιά και την έσυρε στον τρίποδα.

Η ιστορία είναι απο αυτές που οι αρχαιολόγοι είτε δεν γνωρίζουν , είτε δεν συνδιάζουν τα γεγονότα, είτε γνωρίζουν και δεν θέλουν να την που….
Να τονιστεί ότι το μαντείο των Δελφών είχε ιδιαίτερα φιλοπερσική στάση, εν αντιθέσει με το της Δωδώνης, το οποίο όμως λόγω του δυσπροσέγγιστου της θέσης του, κρατούσε και μια χαμηλών τόνων θέση…
Να τονιστεί ότι οι επικεφαλής των αρίστων στην Αθήνα ήταν όλοι Αιακίδες, ο Μιλτιάδης , ο Κίμων και ο Φωκίων, ήταν όλοι εκ καταγωγής…Μυρμιδόνες, απο το αρχαιότερο αριστοκρατικό γένος των Ελλήνων.

Άτομο 5, οστά που έχουν υποστεί την επίδραση υψηλής θερμοκρασίας, μετά από καύση.

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ
Νέος κύκλος ερμηνειών ανοίγει με τα συμπεράσματα της μελέτης των σκελετικών καταλοίπων του ταφικού μνημείου στο λόφο  της Αμφίπολης. Από τους πέντε σκελετούς που ερευνήθηκαν προέκυψε ότι ανήκουν σε μια γυναίκα άνω των 60 ετών, δυο άντρες (35 με 45 ετών), ένα βρέφος και μια ανδρική καύση από την οποία σώζονται λίγα στοιχεία.
Η μελέτη του DNA θα δείξει αν υπάρχουν δεσμοί συγγένειας μεταξύ των νεκρών. Επικρατέστερο όμως σενάριο σύμφωνα με επιστήμονες του υπουργείου Πολιτισμού «δείχνει» την Ολυμπιάδα, μητέρα του Μ. Αλεξάνδρου να είναι η γυναίκα που βρέθηκε ενταφιασμένη. «Η μόνη γυναίκα που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ύπαρξη του Λέοντα στην κορυφή του λόφου είναι η μητέρα του Μ. Αλέξανδρου . Η Ολυμπιάδα ήταν δυο φορές αρχηγός στρατού, μια των Μολλοσών (από τους οποίους καταγόταν) και μια των Μακεδόνων λόγω του γάμου της με τον Φίλιππο Β.. Κινήθηκε εναντίον του Κάσσανδρου ως αρχηγός των Μακεδόνων και μην ξεχνάμε ότι ήταν επικεφαλής του ηπειρωτικού στρατού όταν έπρεπε να τον αντιμετωπίσει για να ενισχύσει τη θέση του μικρού τότε Αλέξανδρου».

Η αναμόχλευση των οστών οφείλεται σύμφωνα με την διεπιστημονική ομάδα που ερεύνησε το υλικό (των Πανεπιστημίων Αριστοτελείου και Δημοκριτείου,) σε δραστηριότητα τυμβωρύχων. «Είναι σαφές πια ότι το ανακάτωμα οφείλεται σε αυτούς». Τωρα για την συνύπαρξη του νεογέννητου, των δυο ανδρών και της ανδρικής καύσης δίπλα στην ηλικιωμένη, θα αποτελέσει τροφή για τους ιστορικούς κι άλλες ειδικότητες επιστημόνων. «Αλλωστε τα παιδιά του Κάσσανδρου και της Θεσσαλονίκης (ετεροθαλή αδερφή του Μ. Αλέξανδρου) ήταν εγγόνια της Ολυμπιάδας. Και όπως αναφέρουν ιστορικές πηγές αλληλοσκοτώθηκαν» μας επισημαίνουν αρχαιολόγοι.

Από τερηδόνα ως άλογα

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα από το υπουργείο Πολιτισμού, τα σκελετικά κατάλοιπα του ταφικού μνημείου, από τον λόφο Καστά Αμφίπολης αντιστοιχούν σε 550 περίπου οστά, θρυμματισμένα και ακέραια, ένα κρανίο σε αρκετά καλή κατάσταση, από το οποίο λείπουν τα οστά που συνθέτουν το πρόσωπο, και μία σχεδόν ακέραιη κάτω γνάθος. Δεν βρέθηκαν δόντια, εκτός από μία τερηδονισμένη ρίζα δεξιού δεύτερου προγόμφιου, η οποία βρισκόταν μέσα στη κάτω γνάθο και εμφανίζει προχωρημένο ακρορριζικό απόστημα.

Από τα 550 οστά που καταμετρήθηκαν, τα 157 προέκυψαν κατόπιν προσεκτικής ανάταξης από διαφορετικά θραύσματα διάσπαρτων οστών, καταγράφηκαν συστηματικά σε βάση δεδομένων και έγινε προσπάθεια απόδοσης τους σε επιμέρους άτομα. Επιπλέον, αναγνωρίστηκαν οστά ζώων, κάποια από τα οποία φαίνεται να ανήκουν σε μακρά οστά ιπποειδούς. Τα οστά των ζώων θα μελετηθούν από ειδικό ζωοαρχαιολόγο.

Γυναίκα σε εμηνόπαυση

Η γυναίκα υπολογίζεται ,-σύμφωνα με τον προσδιορισμό του φύλου που έγινε βάσει συγκεκριμένων δεικτών- ότι είναι άνω των 60 ετών, με ύψος 1,`57 εκ. όπως έδειξαν οι μετρήσεις των μακρών οστών. Μαλιστα ο μεγαλύτερος αριθμός των οστών που βρέθηκαν στον κιβωτιόσχημο τάφο ανήκουν στον γυναικείο σκελετό.

Στα συμπεράσματα βοήθησε η μελέτη: στα οστά της πυέλου (λεκάνης), τα οστά του κρανίου (μεσόφρυο, υπερόφρυα τόξα, κλίση του μετωπιαίου, μετωπιαία ογκώματα, κάτω κροταφική γραμμή, μαστοειδείς αποφύσεις, ινιακό έπαρμα), η κάτω γνάθος (γένειο, γωνία κάτω γνάθου, κλάδοι) και η μορφολογική διάπλαση των οστών (μετρήσεις των μακρών οστών). Επίσης σε τμήμα της αριστερής ηβικής σύμφυσης (πρόσθιο τμήμα της λεκάνης), στο βαθμό συνοστέωσης των κρανιακών ραφών, στην έντονη προθανάτια απώλεια των οπίσθιων δοντιών και στις δύο πλευρές της κάτω γνάθου. Ακόμη η ηλικία προσδιορίζεται από την παρουσία μεταβολικών νοσημάτων, όπως είναι η οστεοπόρωση και η μετωπιαία υπερόστωση (Hyperostosis Frontalis Interna: πάχυνση των τοιχωμάτων του κρανίου, εσωτερικά του μετωπιαίου οστού, η οποία είναι συνήθως ασυμπτωματική και συνδέεται με ορμονικές διαταραχές που εμφανίζονται συχνά σε γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση), και στις έντονες εκφυλιστικές αλλοιώσεις, κυρίως στη σπονδυλική στήλη και στις οστεοποιήσεις ενθέσεων και χόνδρων στα μακρά οστά και στις πλευρές.

Θάνατος από αιχμηρό όργανο

Οι άνδρες υπολογίζονται σε 35 έως 45 ετών (ο ενας νεότερος ο άλλος μεγαλύτερος) βάσει: των ανατομικών σημείων στα οστά της πυέλου (λεκάνης) ,της μορφολογικής διάπλασης των μακρών οστών (μετρήσεις των μακρών οστών). Επίσης στα συμπεράσματα συνέβαλαν η μελέτη στις δύο ηβικές συμφύσεις (πρόσθιο τμήμα της λεκάνης), στις εκφυλιστικές αλλοιώσεις της ωτοειδούς επιφάνειας της αριστερής πυέλου (η περιοχή της λεκάνης που αρθρώνεται με το ιερό οστό) και στην πλήρη συνοστέωση των επιφύσεων των στερνικών άκρων και στις δύο κλείδες.

Σημειώνεται ότι ο σχετικά νεαρότερος από τους δύο άνδρες (άτομο 2) με ύψος που υπολογίζεται στα 1,68 εκ. , φέρει ίχνη τομών (cut marks) στην αριστερή άνω θωρακική μοίρα, σε δύο πλευρές και αυχενικό σπόνδυλο, καθώς και στην κάτω επιφάνεια του στερνικού άκρου της αριστερής κλείδας. Ταυτίζονται πιθανόν με επιθετικά χτυπήματα-τραυματισμούς, που θα πρέπει να έγιναν εξ επαφής με αιχμηρό όργανο π.χ. μαχαιρίδιο, και προκάλεσαν το θάνατο του, καθώς δεν διακρίνονται ενδείξεις επούλωσης. Ο δεύτερος άνδρας (άτομο 3) υψους 1,62-1,63 εκ, είναι λίγο μεγαλύτερος σε σχέση με τον πρώτο, έχει ενδείξεις εγκάρσιου, πλήρως επουλωμένου, κατάγματος στη δεξιά του κερκίδα, σχετικά κοντά στο δεξιό καρπό. Επιπλέον, και οι δύο άνδρες παρουσιάζουν εκφυλιστικές αλλοιώσεις οστεοαρθρίτιδας και σπονδυλαρθρίτιδας σε διαφορετικά σημεία των σκελετών τους.

Το βρέφος

Το τέταρτο άτομο είναι ένα νεογέννητο όπως έδειξαν οι μετρήσεις μήκους και πλάτους του αριστερού βραχιονίου και της αριστερής κάτω γνάθου, όμως οι επιστήμονες δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν το φύλο, καθώς τα μορφολογικά χαρακτηριστικά διάκρισης φύλου στα οστά των νεογνών δεν είναι σαφή.

Από το πέμπτο άτομο σώζονται μόλις μόλις εννέα (9) θραύσματα, κυρίως μακρών οστών, που φέρουν όλες τις παραμορφώσεις αλλά και τους αποχρωματισμούς (υπόλευκο και μπλε/γκρι) που συναντώνται στις περιπτώσεις πλήρους καύσης σαρκωμένου νεκρού και ανήκει πιθανότατα σε ενήλικο άτομο.

Η γενική εικόνα εύρεσης των σκελετικών καταλοίπων συνηγορεί στην αναμόχλευση τους από ανθρωπογενή επέμβαση, η οποία φαίνεται ότι αφορούσε τόσο στο εσωτερικό του χώρου 4, όσο και στο εσωτερικό του κιβωτιόσχημου τάφου.
Μια σειρά αναλυτικών μεθόδων στα σκελετικά ευρήματα του ταφικού μνημείου του λόφου Καστά, θα δώσουν περισσότερα στοιχεία για καλύτερη τεκμηρίωση, που αφορούν στις παθολογικές αλλοιώσεις, στην διατροφή, στη συγγένεια και στον τόπο καταγωγής των ανθρώπων αυτών, δηλαδή εάν πρόκειται για άτομα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αμφίπολη ή για άτομα που μετακινήθηκαν από κάπου αλλού κατά την διάρκεια της ζωής τους και ενταφιάστηκαν στο συγκεκριμένο ταφικό μνημείο.

Μεταξύ άλλων σχεδιάζονται:

– Ακτινολογική μελέτη, ιστολογικές-μικροσκοπικές ,αναλύσεις σταθερών ισοτόπων άνθρακα και αζώτου, αναλύσεις στροντίου.
– Παλαιογενετικές αναλύσεις (αρχαίο DNA) με σκοπό την περιγραφή της βιολογικής και γενετικής ιστορίας των ατόμων.

Η εφαρμογή AMS χρονολογήσεων σε δείγματα τόσο των ανθρώπινων οστών όσο και των συγκείμενων ζώων, θα συμπληρώσει την εικόνα της διαδοχής των ταφών, η οποία δεν μπορεί να ανασυσταθεί μέσα από την ανασκαφική διαδικασία.

Οι μακροσκοπικές όσο και οι αναλυτικές μέθοδοι θα εφαρμοστούν σε ένα μεγάλο αριθμό σκελετών, περίπου 300, από τα νεκροταφεία της Αμφίπολης, στο πλαίσιο διετούς ερευνητικού προγράμματος, που χρηματοδοτείται από το ΥΠΠΟΑ και πραγματοποιείται από πολυπληθή ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τις κυρίες Σ. Τριανταφύλλου, επίκουρη Καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας και Οστεοαρχαιολογίας, Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας, ΑΠΘ και Χ. Παπαγεωργοπούλου, επίκουρη Καθηγήτρια Φυσικής Ανθρωπολογίας, Τμήμα Ιστορίας Εθνολογίας, Εργαστήριο Φυσικής Ανθρωπολογίας, ΔΠΘ. Στόχος είναι να αποκτηθεί πολύτιμο συγκριτικό υλικό.
Kαθημερινή

Το σφραγιστικό δαχτυλίδι, που βρέθηκε τυχαία μέσα στα χώματα από τις εκσκαφικές εργασίες στο βράχο της Ακρόπολης τη δεκαετία του 1950 παρουσιάζεται στο κοινό της Αθήνας για πρώτη φορά.
Είναι πολλά τα αριστουργήματα που κρύβονται στις αποθήκες των Μουσείων. Όταν, δε, πρόκειται για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ένα από τα σημαντικότερα του κόσμου, τότε ο αριθμός και η σπουδαιότητα των αντικειμένων που περιλαμβάνονται στις αθέατες αίθουσές του γίνεται ακόμα μεγαλύτερος.
Πάνω σε αυτή τη βάση στηρίχθηκε η νέα ενδιαφέρουσα δράση «Αθέατο Μουσείο», η οποία εγκαινιάστηκε σήμερα το απόγευμα στην αίθουσα του Βωμού, όπου για δύο μήνες θα εκτίθεται – για πρώτη φορά στο κοινό – το δαχτυλίδι του Θησέα, το χρυσό μυκηναϊκό κόσμημα από την Ακρόπολη, που χρονολογείται στον 15ο αι. π. Χ.

Το σφραγιστικό δαχτυλίδι, που βρέθηκε τυχαία μέσα στα χώματα από τις εκσκαφικές εργασίες στο βράχο της Ακρόπολης τη δεκαετία του 1950 παρουσιάζεται στο κοινό της Αθήνας για πρώτη φορά. Το χρυσό κόσμημα, που ανήκε στους Μυκηναίους άρχοντες της Αθήνας, απεικονίζει το άλμα πάνω από τη ράχη του ταύρου (τα γνωστά ταυροκαθάψια), μια μινωική σκηνή με συμβολισμούς, που αν και άγνωστοι στις μέρες μας, είναι ικανοί να μεταφέρουν πολλούς συνειρμούς. Φαίνεται πάντως ότι δεν είναι άσχετοι με την παράδοση και τους μύθους της πόλης, που συσχέτιζαν τον πρώτο βασιλιά της Αθήνας, τον Θησέα, με την εξολόθρευση του Μινώταυρου και του πανίσχυρου βασιλιά της Κρήτης, του Μίνωα.
Όπως ενημέρωσε η διευθύντρια του Μουσείου, κα Μαρία Λαγογιάννη, μέσα στις «αθέατες» αίθουσές του, μόνο την τελευταία πενταετία, έχουν εξυπηρετηθεί 285 ερευνητικά προγράμματα, ενώ στους αποθηκευτικούς χώρους του, που απλώνονται σε 3.500 τ. μ., φιλοξενούνται περισσότερα από 200.000 αντικείμενα οργανωμένα κατά είδος, υλικό και προέλευση. Κάθε δίμηνο, κάποια από αυτά, θα επιλέγονται και θα εκτίθενται στην αίθουσα Βωμού, προσκαλώντας τους επισκέπτες να αφουγκραστούν την ιστορία του. Όσο για την επόμενη έκπληξη, μια πολυτελής σαρκοφάγος ιερής γάτας θα αναδυθεί από τις αποθήκες της αιγυπτιακής συλλογής για να παρουσιάσει κάποια από τα μυστικά της. Οι υπόλοιπες εκπλήξεις της χρονιάς αναμένεται να ανακοινωθούν.

Πληροφορίες
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Πατησίων 44, Αθήνα.
Ωράριο: Δευτέρα 13.00 – 20.00, Τρίτη – Κυριακή 09:00-16:00. Τηλ: 213214 4891.
naftemporiki.gr

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ ΜΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΣΕ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΕΧΟΥΝΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ .

Τι γίνεται τελικά δεν ήρθε το «φοινικοσυλλαβοαλφαβητο»  στους Έλληνες ; Η εμφάνιση και στη Μακεδονία της ελληνικής γλώσσας στην παγιωμένη της μορφή, υποστηρίζει τη μετάθεση της εισαγωγής του αλφαβήτου, εάν έγινε , τουλάχιστον κατά έναν αιώνα, από το 750 π.Χ. στο 900-850π.Χ…!!! Και ενώ συμβαίνει αυτό, μόλις εκατό χρόνια πριν, ίσως και λιγότερο , έχουμε το πρώτο δείγμα με «φοινικοσυλλαβοαλφαβητο» περίπου  το 1000 π.Χ. Σε λίγο δεν μένει παρά να έχουμε παλαιότερη γραφή με ελληνικό αλφάβητο ,από το

«φοινικοσυλλαβοαλφαβητο»… Αλλά … Να το έχουμε πάρει εμείς από τούς Φοίνικες….!!!

Οι Επιγραφές του 700 περ. π.Χ. από την Μεθώνη Πιερίας στη Μακεδονία

ΓΙΑΝΝΗΣ Ζ. ΤΖΙΦΟΠΟΥΛΟΣ, ΚαθηγητήςΑρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας και Επιγραφικής, Αριστοτέλειο ΠανεπιστήμιοΘεσσαλονίκης. Ελλάς

Η ανάρρηση στον θρόνο της Μακεδονίας του Αλεξάνδρου το 336 π.Χ. και ο θάνατός του το 323 π.Χ.αποτελούν ορόσημο στην ιστορία της Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής, ενώ τα επιτεύγματα του μακεδόναβασιλιά αναγνωρίζονται ως μοναδικά και ασύγκριτα. Τα επιτεύγματα αυτά φέρουν αρκετά από τα ιδιαίτεραχαρακτηριστικά του μακεδονικού βασιλείου, το οποίο μέχρι και τη βασιλεία του Φιλίππου αγωνιζότανδιαρκώς να επιβληθεί και να εδραιώσει την κυριαρχία του στο βόρειο τμήμα της Ελλάδας. Η επίτευξη τουστόχου αυτού από τον Φίλιππο και στη συνέχεια από τον Αλέξανδρο, αμέσως μετά την ανακήρυξή του ως βασιλιά, δεν ήταν τυχαία, αλλά συνέχιζε τη στρατηγική των προγενέστερων βασιλέων της Μακεδονίας. Γιατην προϊστορία αυτή του Αλεξάνδρου και του Φιλίππου καθοριστικής σημασίας είναι

η ιστορία της Μεθώνης στην Πιερία και οι επιγραφές που ήρθαν στο φως,i γιατί συμβάλλουν στηντροποποίηση αρκετών παραδεδομένων και παγιωμένων  αντιλήψεων,  από τις  οποίες καθοριστικότερηςσημασίας είναι: η ελληνική γλώσσα και οι Έλληνες στη Μακεδονία· ο δεύτερος ελληνικός αποικισμός· το εμπόριο της κεραμικής και ειδικότερα των πρώιμων εμπορικών αμφορέων· η εμφάνιση του αλφαβήτουστην Ελλάδα και τα εμπορικά, συμποτικά και άλλα περιβάλλοντα ανάπτυξης της γραφής· και οι απαρχέςτης λογοτεχνίας.

Η εικόνα που προσφέρουν για τη Μεθώνη οι αρχαίες λογοτεχνικές και επιγραφικές μαρτυρίες είναι αποσπασματική. Το πρωιμότερο γνωστό γεγονός για την ιστορία της πόλης,  το οποίο έχει αμφισβητηθείαπό τους ιστορικούς αλλά φαίνεται να επιβεβαιώνεται ως ένα βαθμό από τις ανασκαφές, αποτελεί ημαρτυρία του Πλουτάρχου (Αίτια ελληνικά 293a-b) ότι περίπου το 733 π.Χ.  Ερετριείς άποικοι ίδρυσαν τηΜεθώνη στη θέση που ήδη κατοικούσαν Θράκες και μάλλον και Μακεδόνες. ii Από την ίδρυσή της και μετά, ηπόλη- λιμάνι ακμάζει, αλλά δεν ενσωματώνεται στο βασίλειο της Μακεδονίας, με την εξαίρεση ενός μικρούχρονικού διαστήματος επί της βασιλείας του Αμύντα Γ΄ (393 370/69 π.Χ.).

Αντίθετα, ως μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας η Μεθώνη συνιστούσε διαρκή κίνδυνο παρέμβασης σταεσωτερικά της Μακεδονίας, λόγω της άμεσης γειτνίασής της με τις πρωτεύουσες των Αιγών και τηςΠέλλας, με το λιμάνι της Πύδνας και με την ιερή πόλη του Δίου. Μάλιστα, το 359 π.Χ., όταν σε μια μάχημε τους Ιλλυριούς σκοτώθηκε ο Περδίκκας Γ΄ και ανήλθε στον θρόνο ο αδελφός του Φίλιππος Β΄, η πιο άμεσηαπειλή που δέχτηκε ήταν η υποστήριξη των Αθηναίων στον διεκδικητή του θρόνου Αργαίο, τον οποίοέστειλαν στη Μεθώνη με τη συνοδεία του Αθηναίου στρατηγού Μαντία και στρατό τριών χιλιάδωνοπλιτών. Ο Μαντίας αποφάσισε να παραμείνει στη Μεθώνη και να στείλει τον Αργαίο με τη συνοδείαμισθοφόρων στις Αιγές, για να πείσει τους Μακεδόνες να τον αποδεχθούν ως βασιλιά αντί του Φιλίππου, ο οποίος βρισκόταν στην Πέλλα. Επειδή όμως οι Μακεδόνες δεν ανταποκρίθηκαν, ο Αργαίος αναγκάστηκενα επιστρέψει στη Μεθώνη, αλλά, πριν επιστρέψει, τον πρόλαβε ο Φίλιππος και τον νίκησε, σκοτώνονταςαρκετούς μισθοφόρους και αφήνοντας άλλους ελεύθερους κατόπιν συμφωνίας για παράδοση  ομήρων.  Ηπρώτη αυτή στρατιωτική νίκη του νέου βασιλιά αναπτέρωσε το ηθικό του

στρατού των Μακεδόνων, το οποίο μέχρι τότε ήταν καταρρακωμένο από τις συνεχείς ήττες στις μάχες μετους Ιλλυριούς. Το επεισόδιο αυτό υπογραμμίζει το γεγονός ότι η θέση της Μεθώνης ήταν στρατηγικήςσημασίας για την ασφάλεια του βασιλείου, και έτσι μόλις πέντε χρόνια μετά την ανάρρησή του στον θρόνοκαι μόλις τρία μετά την κατάληψη της Πύδνας, ο Φίλιππος αποφάσισε το 354 π.Χ. να εξαφανίσει από τονΘερμαϊκό Κόλπο την παρουσία του αθηναϊκού στόλου, εξασφαλίζοντας έτσι τη χωρίς εμπόδια διέξοδο τηςΜακεδονίας προς τη θάλασσα. Πολιόρκησε και κατέστρεψε ολοσχερώς  τη Μεθώνη, χάνοντας σύμφωνα μετις αρχαίες πηγές και το δεξί του μάτι, και, αφού μοίρασε τη γη στους Μακεδόνες, ανάγκασε τους κατοίκουςνα μετακινηθούν, επιτρέποντάς τους να πάρουν μαζί τους ένα ρούχο.

Οι αρχαίες αυτές μαρτυρίες για τη Μεθώνη φωτίζουν κάποιες στιγμές της ιστορικής της πορείας από τηνίδρυσή της στα τέλη του 8ου αιώνα μέχρι και την εξαφάνισή της από τον Φίλιππο το 354 π.Χ. Ωστόσο, η σημασία της πόλης-λιμανιού δεν έχει εκτιμηθεί σε όλες της τις διαστάσεις.

http://ellinondiktyo.blogspot.gr/2015/01/blog-post_10.html

Κατά τη διάρκεια ανασκαφής στην αρχαία πόλη της Πάφου στη νοτιοδυτική Κύπρο, οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ένα μάλλον ενδιαφέρον αντικείμενο. Πρόκειται για ένα φυλαχτό που φέρει παλινδρομική επιγραφή 59 γραμμάτων στα ελληνικά.

Οι παλινδρομίες είναι ακολουθίες χαρακτήρων, όπως λέξεις ή αριθμοί, που διαβάζονται το ίδιο προς τα πίσω ή προς τα εμπρός.

Τα φυλαχτά είναι μικρά αντικείμενα που είτε φοριούνται είτε προσφέρονται σε μια θεότητα, επειδή ο ιδιοκτήτης πιστεύει ότι θα μεταδώσει μαγικά κάποια εξουσία ή κάποια μορφή προστασίας από το κακό. Το συγκεκριμένο φυλαχτό, το οποίο πιστεύεται ότι είναι περίπου 1.500 ετών, είναι χαραγμένο και στις δύο πλευρές.

Η μία πλευρά έχει πολλές εικόνες, όπως τον Αρποκράτη, θεό της σιωπής, ενώ η άλλη διαθέτει μια παλινδρομική επιγραφή γραμμένη στα ελληνικά:

ΙΑΕW ΒΑΦΡΕΝΕΜ ΟΥΝΟΘΙΛΑΡΙ ΚΝΙΦΙΑΕΥΕ ΑΙΦΙΝΚΙΡΑΛ ΙΘΟΝΥΟΜΕ ΝΕΡΦΑΒW ΕΑΙ

Οπως αναφέρθηκε από το Live Science, αυτό μεταφράζεται σε «Iahweh (ένας Θεός) είναι ο φορέας του μυστικού ονόματος, το λιοντάρι του Re προστατεύει το ιερό του.” Η σειρά διαθέτει πραγματικά μια-δυο λάθη, με ένα “p”, γραμμένο δύο φορές, ενώ θα έπρεπε να είναι “V”.

Η χρήση των παλίνδρομων έγινε δημοφιλής κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και πιστεύεται ότι οι πρώτοι Χριστιανοί ανέπτυξαν αυτές τις αλληλουχίες ως ένα μυστικό τρόπο για να επισημάνουν την παρουσία τους ο ένας στον άλλο, χωρίς να διακινδυνεύουν να εκτεθούν σε διώξεις.

Όπως αναφέρθηκε, η άλλη πλευρά του φυλακτού διαθέτει πολλές διαφορετικές εικόνες, όπως μια μούμια που βρίσκεται σε ένα πλοίο, που θα μπορούσε να συμβολίζει τον αιγυπτιακό θεό Όσιρι. Μια εικόνα του Αρποκράτη, θεού της σιωπής, να κάθεται σε ένα σκαμνί κρατώντας το χέρι του στα χείλη του και ένας κυνοκέφαλος που μιμείται την πόζα του Αρποκράτη.

FACEBOOK | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |

Copyright © 2017. All Rights Reserved.