Μεγάλο τείχος των κλασικών χρόνων, το οποίο ορίζει και προστατεύει τη βόρεια όψη μνημειακού οικοδομήματος, που ερμηνεύεται ως το ανάκτορο της τελευταίας βασιλικής δυναστείας της Αρχαίας Πάφου, έφεραν στο φως οι ανασκαφές του Πανεπιστημίου Κύπρου στην Παλαίπαφο, σε μικρή απόσταση ανατολικά του ιερού της Παφίας Αφροδίτης.
Το τείχος, η τοιχοδομία του οποίου είναι εξαιρετικής ποιότητας και σώζεται σε ύψος πέραν του ενάμισι μέτρου, αναπτύσσεται σε όλο το μήκος της βόρειας πλαγιάς του οροπεδίου του Χατζηαπτουλλά και ξεπερνά τα 80 μέτρα.

Πρόκειται για ένα σύνθετο έργο αμυντικής αρχιτεκτονικής, το οποίο αποτελείται από ένα βασικό τείχος πλάτους τριών μέτρων, στο οποίο εδράζονται στενές και μακριές αντηρίδες που φτάνουν στην άκρια της πλαγιάς. Εκεί συναντούν το πρώτο οριζόντιο άνδηρο (ανάχωμα, ύψωμα). Τα άνδηρα αποτελούν το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο του μνημείου: είναι κτισμένα με προσεγμένη λιθοδομή, το ένα πιο χαμηλά από το άλλο, στην απότομη κατωφέρεια της πλαγιάς και δημιουργούν ανάμεσά τους διαζώματα. Έως στιγμής έχουν εντοπισθεί δυο άνδηρα, αλλά φαίνεται να υπάρχει και τρίτο πιο χαμηλά, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι όλη η φυσική κλιτής είχε ενσωματωθεί σε αυτό το μεγαλόπνοο έργο.

Τα διαμερίσματα που δημιουργούνται ανάμεσα στις αντηρίδες και τα άνδηρα δεν είναι νεκροί χώροι: σε αυτούς φιλοξενούνται οι αποθήκες και οι βιοτεχνικές εγκαταστάσεις του ανακτόρου. Η αποστολή έχει συλλέξει μεγάλο αριθμό θραυσμάτων από αποθηκευτικά αγγεία (ντόπια και εισηγμένα) και εντόπισε κατά θέση δύο πίθους, καθώς και λίθινους αγωγούς και λεκάνες.

Μεγάλοι στρωτήρες (κεραμίδια) που χρονολογούνται στην κλασική περίοδο (μάλλον στον τέταρτο αιώνα π.Χ.) και υλικό με αποτυπώματα δοκαριών και καλαμιών, που προέρχεται από οροφές που έχουν καταπέσει, επιβεβαιώνει ότι οι αποθηκευτικοί χώροι ήταν στεγασμένοι και τύγχαναν ιδιαίτερης φροντίδας. Στους τοίχους σώζονται κονιάματα, σε κάποια διακρίνεται ακόμη και χρώμα.

Η ανασκαφική έρευνα, υπό τη διεύθυνση της καθηγήτριας Μαρίας Ιακώβου, διήρκεσε πέντε βδομάδες, χάρη στις χορηγίες της Alpha Bank και των κκ Χριστάκη Αγαθαγγέλου και Στέφανου Στεφάνου από τα Κούκλια, οι οποίοι επωμίστηκαν το κόστος διαμονής και σίτισης των φοιτητών, που εργάζονται εθελοντικά στο ερευνητικό πρόγραμμα κάθε χρόνο.

Σε επίσκεψή του στην ανασκαφή, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου Κωνσταντίνος Χριστοφίδης ευχαρίστησε τους χορηγούς και τόνισε την καθοριστική σημασία της συμμετοχής μελών της κοινότητας σε αυτό το μακροπρόθεσμο πρόγραμμα ανάδειξης των μνημείων και της ιστορίας της Παλαιπάφου. Στόχος του αρχαιολογικού προγράμματος Παλαιπάφου, το οποίο διευθύνει η καθηγήτρια του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Μαρία Ιακώβου, είναι η αποσαφήνιση του αστικού ιστού της πρωτεύουσας του βασιλείου της Αρχαίας Πάφου που αναπτύσσεται στα οροπέδια γύρω από το ιερό της Αφροδίτης.

ΠΗΓΗ

Ο Κωνσταντίνος Θ’, 1042 – 1055 Ο Μονομάχος – ο οποίος από την απομόνωση της εξορίας βρέθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο να συμβασιλεύει με τις δύο γηραλέες αυτοκράτειρες (Ζωή και Θεοδώρα), καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης. Κατά τον Ζωναρά, ο Μονομάχος υπήρξε την ώραν υπέρλαμπρος, ωραίος σαν τον Αχιλλέα, χωρίς όμως να διαθέτει και κάποια από τις αρετές του ομηρικού ήρωα. Υπήρξε άνθρωπος εύθυμος, ομιλητικός, εκλεπτυσμένος, ευγενικός και συμπαθητικός. Αγαπούσε τις χαρές και τις απολαύσεις της ζωής και διακατέχονταν από τη διακαή επιθυμία να ζήσει βίον φιλήδονον και απολαυστικόν (Μιχαήλ Ψελλός). Προκειμένου να πραγματοποιήσει αυτές τις επιθυμίες του, κατασπαταλούσε το δημόσιο χρήμα με πλήρη ασυνειδησία. Συγχρόνως, διασπάθιζε το δημόσιο χρήμα σε γενναίες παροχές προς τους ευνοούμενους και προς τις ευνοούμενες.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ Θ΄ΜΟΝΟΜΑΧΟ

H ευημερία και η παντοδυναμία του βυζαντινού κράτους κατά τη βασιλεία της μακεδονικής δυναστείας μετατράπηκε σταδιακά σε περίοδο κρίσης. Κύρια αιτία στάθηκε η έλλειψη ισχυρής Συνεχίστε την ανάγνωση

Πώς έπληξε η βόμβα το μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού για να το μάθει και ο ανιστόρητος Αλβανός πρωθυπουργός

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr
Ο Αλβανός πρωθυπουργός είχε γράψει τον περασμένο Νοέμβρη, ότι μια γκραβούρα μας θυμίζει ότι το μνημείο στην Ακρόπολη, ο Παρθενών, «αν είναι ακόμα ζωντανό προς χάρη του κόσμου και της κοινότητας του, αυτό οφείλεται στο κουράγιο και το όραμα του αλβανού αρχιεπισκόπου της Αθήνας Γκιέργκι Ντουσχαμάνιτ, ο οποίος το 1686 διαπραγματεύθηκε με τον βενετσιάνικο στόλο του Φραντσίσκο Μοροζίνι να μην βομβαρδισθεί η πόλη, παρ’ ότι εκεί βρισκόταν η τουρκική φρουρά… Συνεχίστε την ανάγνωση