ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΠΛΟΙΟΥ.ΜΕΤΕΦΕΡΕ ΚΡΑΣΙ ΑΠΟ ΙΤΑΛΙΚΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΡΟΔΟ ΚΑΙ ΚΡΗΤΗ.

Tο φορτίο  ενός πλοίου που ναυάγησε περί τα μέσα του πρώτου αιώνα προ Χριστού και που βρίσκεται 30 πόδια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενάμισι περίπου χιλιόμετρο από τις ακτές της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, επέτρεψε στους ερευνητές να ανασυνθέσουν τη πορεία του αρχαίου εμπορικού πλοίου.
Μια ομάδα από έξι δύτες με επικεφαλής τον Jean Yves Empereur, διευθυντή του Κέντρου Αλεξανδρινών Σπουδών- Centre d’ Études Alexandrines- βρήκε σωρούς

αμφορέων, αλλά κανένα σημάδι από το κουφάρι του σκάφους, που πιθανότατα καταστράφηκε στο βραχώδη βυθό.

Η εξέταση των αμφορέων αποκάλυψε τρεις διαφορετικές ποικιλίες. Η πλειοψηφία τους, περίπου 495 δείγματα, έφεραν σφραγίδες, λαβές και πώματα κατασκευασμένα από ψημένο πηλό ποζολάνης, ο οποίος είναι ένα είδος κονιάματος.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι αμφορείς αυτοί είχαν φτιαχτεί στην νοτιοανατολική ακτή της Ιταλίας, ενδεχομένως στην Απουλία ή σε γειτονικές της περιοχές, κατά μήκος της Τυρρηνικής Θάλασσας.

Το περιεχόμενο των αμφορέων δεν έχει μελετηθεί και κανένα ακόμη δεν έχει βγει στην επιφάνεια, ωστόσο τα ίχνη της ρητίνης στο εσωτερικό ορισμένων σπασμένων αμφορέων, υποδεικνύουν ότι χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά οίνου.
Οι άλλοι τύποι αμφορέων, περίπου μια ντουζίνα ο καθένας, ήταν κρητικής και ροδίτικης κατασκευής.

Οι αμφορείς από την Κρήτη και από τη Ρόδο, βρέθηκαν στην επιφάνεια της κατάθεσης, ένδειξη ότι φορτώθηκαν τελευταία και κατά συνέπεια συνεπάγεται η πιθανή πορεία που διάνυσε το πλοίο που τους μετέφερε.

Έτσι, κατά πάσα πιθανότητα, το πλοίο απέπλευσε από τη νοτιοανατολική Ιταλία, όπου φόρτωσε το μεγαλύτερο φορτίο του. Στη συνέχεια έκανε μία προσέγγιση στην Κρήτη. Μια ενδελεχή μελέτη στο φορτίο, ίσως, θα επέτρεπε να εντοπιστεί το ακριβές σημείο της Κρήτης, όπου το πλοίο κατάπλευσε και φόρτωσε, αφού τα εργαστήρια της Κρήτης είναι γνωστά στους αρχαιολόγους.

Το πλοίο στη συνέχεια απέπλευσε για να προσεγγίσει τη Ρόδο, όπου φόρτωσε ένα μικρό συμπλήρωμα φορτίου και πήρε πορεία προς την Αλεξάνδρεια.

Η ερευνητική ομάδα υποψιάζεται ότι το πλοίο πήρε πορεία ανοικτά στο πέλαγος και δεν ακολούθησε τον παράκτιο δρόμο της ακτής της Λεβαντίνης.

Από τον 4ο αιώνα π.Χ. φιλολογικές πηγές βεβαιώνουν ότι τα πλοία πραγματοποιούσαν άμεσες πορείες προς τον προορισμό τους και δεν ακολουθούσαν την ακτογραμμή.

Το αρχαίο σκάφος είχε την ατυχία να πέσει σε ύφαλο, πιθανόν λόγω κακού καιρού, ενώ έβλεπε καθαρά το λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Ο βυθός δεν είχε αρκετή άμμο, ώστε να διαφυλάξει το ξύλινο σκάφος και αυτό διαβρώθηκε από τη θάλασσα, αφήνοντας στο βυθό το φορτίο του.

 by the Archaeological Institute of America

 © mikres-ekdoseis- Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Ο Κωνσταντίνος Θ’, 1042 – 1055 Ο Μονομάχος – ο οποίος από την απομόνωση της εξορίας βρέθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο να συμβασιλεύει με τις δύο γηραλέες αυτοκράτειρες (Ζωή και Θεοδώρα), καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης. Κατά τον Ζωναρά, ο Μονομάχος υπήρξε την ώραν υπέρλαμπρος, ωραίος σαν τον Αχιλλέα, χωρίς όμως να διαθέτει και κάποια από τις αρετές του ομηρικού ήρωα. Υπήρξε άνθρωπος εύθυμος, ομιλητικός, εκλεπτυσμένος, ευγενικός και συμπαθητικός. Αγαπούσε τις χαρές και τις απολαύσεις της ζωής και διακατέχονταν από τη διακαή επιθυμία να ζήσει βίον φιλήδονον και απολαυστικόν (Μιχαήλ Ψελλός). Προκειμένου να πραγματοποιήσει αυτές τις επιθυμίες του, κατασπαταλούσε το δημόσιο χρήμα με πλήρη ασυνειδησία. Συγχρόνως, διασπάθιζε το δημόσιο χρήμα σε γενναίες παροχές προς τους ευνοούμενους και προς τις ευνοούμενες.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ Θ΄ΜΟΝΟΜΑΧΟ

H ευημερία και η παντοδυναμία του βυζαντινού κράτους κατά τη βασιλεία της μακεδονικής δυναστείας μετατράπηκε σταδιακά σε περίοδο κρίσης. Κύρια αιτία στάθηκε η έλλειψη ισχυρής Συνεχίστε την ανάγνωση

Πώς έπληξε η βόμβα το μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού για να το μάθει και ο ανιστόρητος Αλβανός πρωθυπουργός

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr
Ο Αλβανός πρωθυπουργός είχε γράψει τον περασμένο Νοέμβρη, ότι μια γκραβούρα μας θυμίζει ότι το μνημείο στην Ακρόπολη, ο Παρθενών, «αν είναι ακόμα ζωντανό προς χάρη του κόσμου και της κοινότητας του, αυτό οφείλεται στο κουράγιο και το όραμα του αλβανού αρχιεπισκόπου της Αθήνας Γκιέργκι Ντουσχαμάνιτ, ο οποίος το 1686 διαπραγματεύθηκε με τον βενετσιάνικο στόλο του Φραντσίσκο Μοροζίνι να μην βομβαρδισθεί η πόλη, παρ’ ότι εκεί βρισκόταν η τουρκική φρουρά… Συνεχίστε την ανάγνωση