Monthly Archives: Μάρτιος 2013

Για τους αρχαίους Έλληνες τα γεύματα της ημέρας ήταν τρία στον αριθμό. Το πρώτο από αυτά (ἀκρατισμός) αποτελούσε κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί (ἄκρατος), συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές. Το δεύτερο (ἄριστον) λάμβανε χώρα το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα. Το τρίτο (δεῖπνον), το οποίο ήταν και το σημαντικότερο της ημέρας, σε γενικές γραμμές καταναλωνόταν αφού η νύχτα είχε πλέον πέσει. Σε αυτά μπορεί να προστεθεί ένα επιπλέον ελαφρύ γεύμα (ἑσπέρισμα) αργά το απόγευμα. Τέλος το ἀριστόδειπνον ήταν ένα κανονικό γεύμα που μπορούσε να σερβιριστεί αργά το απόγευμα στη θέση του δείπνου.

 

Επίσης στους παρακάτω συνδέσμους

 ΔΕΙΠΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΣΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο Γεώργιος Φιλάρετος σε αυτή την έκδοση που ανασύρθηκε και ήρθε στην επιφάνεια από το πανεπιστήμιο Κρήτης παρουσιάζει με εξαιρετικό τρόπο πράγματα όχι πολύ γνωστά σε πολλούς σημερινούς Έλληνες για τα δείπνα και τα συμπόσια των πρόγονων μας .Σε μια έκδοση του 1907 μπορεί να διαβάσει κανείς εντυπωσιακά πράγματα για τον τρόπο σκέψης στα περί τροφής

 ΡΩΜΕΪΚΕΣ ΜΑΓΕΙΡΕΙΕΣ 

Φειδωλές ως προς τις μετρήσιμες πληροφορίες, οι γραπτές πηγές παρέχουν, μια σειρά από δεδομένα που επιτρέπουν την ανασύνθεση του βασικού διαιτολογίου. Ψωμί, λαχανικά και ψάρια, λάδι και κρασί ήταν τα κύρια είδη κατανάλωσης των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, αλλά τα ίδια αγαθά αποτελούσαν και την τροφή των μοναχών, που με λεπτομέρειες ρυθμίζουν τα μοναστηριακά Τυπικά. Πρόκειται για τη διαχρονική δίαιτα μιας τυπικά αγροτικής και μεσογειακής κοινωνίας, που διαφοροποιείται κάπως στις καταναλωτικές συνήθειες ανώτερων κοινωνικά και οικονομικά ομάδων.

 ΠΕΡΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ 

Η αρχέγονη ανάγκη για διατροφή είχε μετατραπεί σε κεντρικό γεγονός με κοινωνικές και άλλες προεκτάσεις στην Αρχαίο Ελλάδα. Το ελαιόλαδο, το λαχανικό, τα φρούτα, τα καρυκεύματα, τα όσπρια και τα δημητριακό, τα κρέατα και βέβαια το ψάρι και το κρασί, όπως σήμερα και τότε αποτελούσαν τα κυρίαρχα συστατικά της γαστρονομίας.

 

ΕΛΔΙ-ΣΗΜΑ-ΚΕΦΑΛΗΣ ΜΚ

 

Από το βάθος της προϊστορίας υπάρχει κατοίκηση στην ελληνική και γενικά στην μεσογειακή περίμετρο με στοιχεία πολιτισμού που χαρτογραφούνται συνέχεια και ανακαλύπτεται σιγά σιγά  στην εποχή μας Την Εποχή του Χαλκού όμως στην περιοχή του Αιγαίου και στην ηπειρωτική Ελλάδα αναπτύχθηκαν τέσσερις ξεχωριστά πολιτισμοί με μεγάλες ομοιότητες και μικρές  διαφορές μεταξύ τους ,  τους ονομάζουμε ως : Ο κυκλαδικός πολιτισμός. Ο πολιτισμός της Τρωάδας και του βορειοανατολικού Αιγαίου. Ο πολιτισμός της Κρήτης (μινωικός πολιτισμός) Ο πολιτισμός της ηπειρωτικής Ελλάδας που εξελίχθηκε αργότερα στον (μυκηναϊκό πολιτισμό).
Συνεχίστε την ανάγνωση →

Γίγαντες – Κύκλωπες – Εκατόγχειρες

Θεοί και Άνθρωποι

Οι Γίγαντες αποτελούν κατηγορία πλασμάτων της Ελληνικής Μυθολογίας, τα οποία ήσαν τεραστίων διαστάσεων και διέθεταν υπερφυσικές δυνάμεις – ικανότητες. Για λόγους ιστορικής ακρίβειας και ομαδοποίησης πρέπει να αναφέρουμε ότι ως Γίγαντες είναι γνωστοί οι Θράκες Γίγαντες (Γιγάντιοι) οι οποίοι κήρυξαν πόλεμο κατά των θεών και προκάλεσαν την Γιγαντομαχία ,αλλά βάσει των προαναφερόμενων χαρακτηριστικών στους Γίγαντες ανήκουν οι παρακάτω «φυλές»: Αλωάδες – Εκατόγχειρες – Θράκες Γίγαντες (Γιγάντιοι)-Κύκλωπες Γηραιοί και Κύκλωπες Νέοι

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Οι Τριάκοντα Τύραννοι συνιστούσαν μια ολιγαρχική κυβέρνηση τριάντα ατόμων, η οποία διαδέχτηκε την αθηναϊκή δημοκρατία μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου. Διήρκεσε 8 μήνες, έως το 404 π.Χ.

Μετά την ήτα των αθηναίων στους Αιγός ποταμούς ,η Πάραλος έφερε στον Πειραιά την είδηση για τη συμφορά. Στην αρχαιότητα η Πάραλος, ή και Παραλία αποκαλούμενη κατά επιγραφές, ήταν ένα από τα έξι “ιερά πλοία” της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Τα άλλα πέντε ήταν η Σαλαμινία, η Αμμωνιάς, η Αντιγονίς, η Δημητριάς και η Πτολεμαΐς.Η Πάραλος ήταν τριήρης που συμμετείχε ειδικά στις “θεωρίες” καθώς και σε άλλες ιερές ή δημόσιες αποστολές, συνήθως επείγουσας φυσεως. Το συνηθέστερο αγκυροβόλιο της Παράλου ήταν ο παρά την άκρα του Σουνίου δυτικός όρμος ο αποκαλούμενος “Παράλου Γη”. Αργότερα ναυπηγήθηκε και άλλη αδελφή τριήρης συναγωγός, δηλαδή με ίδιο σκοπό, που έλαβε το όνομα “Σαλαμινία”, επειδή το μόνιμο αγκυροβόλιό της ήταν στη Σαλαμίνα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

ΕΝΑΣ ΡΩΜΙΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ- «ΒΥΖΑΝΤΙΟ» -ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, ΤΟΥ 10ου ΑΙΩΝΑ μ.Χ. ΜΕΤΕΦΕΡΕ ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΑ ΣΕ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ  ΣΗΜΕΡΑ .ΕΝΑ ΥΨΗΛΗΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑΣ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΛΕΤΗΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ. 

ΕΔΩ  ΣΕ Ε- ΒΙΒΛΙΟ

ΕΔΩ ΣΕ ΑΠΛΗ ΜΟΡΦΗ Ε-ΒΙΒΛΙΟ

FACEBOOK | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |

Copyright © 2017. All Rights Reserved.