Από το βάθος της προϊστορίας υπάρχει κατοίκηση στην ελληνική και γενικά στην μεσογειακή περίμετρο με στοιχεία πολιτισμού που χαρτογραφούνται συνέχεια και ανακαλύπτεται σιγά σιγά  στην εποχή μας Την Εποχή του Χαλκού όμως στην περιοχή του Αιγαίου και στην ηπειρωτική Ελλάδα αναπτύχθηκαν τέσσερις ξεχωριστά πολιτισμοί με μεγάλες ομοιότητες και μικρές  διαφορές μεταξύ τους ,  τους ονομάζουμε ως : Ο κυκλαδικός πολιτισμός. Ο πολιτισμός της Τρωάδας και του βορειοανατολικού Αιγαίου. Ο πολιτισμός της Κρήτης (μινωικός πολιτισμός) Ο πολιτισμός της ηπειρωτικής Ελλάδας που εξελίχθηκε αργότερα στον (μυκηναϊκό πολιτισμό).

Η διασπορά των μυκηναϊκών οικιστικών εγκαταστάσεων φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η πολιτική γεωγραφία στο εσωτερικό της ελληνικής  επικράτειας. Τα  ελληνικά κράτη την μυκηναϊκή εποχή ήταν οργανωμένα σε μικρά ανεξάρτητα βασίλεια, τα οποία διοικούνταν από μια ισχυρή διοικητική έδρα. Δε γνωρίζουμε αν τα γεωγραφικά σύνορα έπαιζαν πάντα σημαντικό ρόλο στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας.
Η Πύλος ήταν το σημαντικότερο κέντρο και η πρωτεύουσα του βασιλείου της Μεσσηνίας, ενώ αντίθετα στην Αργολίδα σε μία σχετικά μικρή περιοχή υπήρχαν συγχρόνως δύο ισχυρές ακροπόλεις, των Μυκηνών και της Τίρυνθας, οι οποίες -τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο διάστημα της Ύστερης Χαλκοκρατίας- υπήρξαν ανεξάρτητα διοικητικά κέντρα. Ανάμεσα στα μεγάλα και σημαντικά μυκηναϊκά κέντρα υπήρχαν μικρότερες εγκαταστάσεις, η έκταση των οποίων δεν ξεπερνούσε μερικά εκτάρια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

«Εἴμαστε ἀπὸ καλὴ γενιὰ»
Ἐλύτης

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

Ὁ Καποδίστριας «δύο χρόνια κοντὰ μᾶς κυβέρνησε ἀγγελικά. Καὶ μᾶς γύμναζε καὶ στὴν οἰκονομίαν. Ὅτι καὶ ὁ Κυβερνήτης μας μίαν κότα ἔτρωγε τέσσερις ἡμέρες» (Μακρυγιάννης, «Ἀπομνημονεύματα»). Συνεχίστε την ανάγνωση

Αντί Εισαγωγής

Ο Προμηθεύς Δεσμώτης[1]

«Μύθος λόγου τινος έμφασις εστιν, ανα­κλώντος επ’ άλλα την διάνοιαν» (Πλούταρ­χος). Ο μύθος, κάθε μύθος, είναι συμβολισμός. Πίσω από τις εικόνες του πρέπει να αναζητήσει κανείς τον βαθύτερο «λόγον», αυτόν πού οδήγησε στην πλάση του. Τούτο είναι συχνά δυσχερέστατο για την πρόσθετη αιτία, ότι οι μύθοι ήσαν παμπάλαιες εικονικές περιγραφές, μεταδιδόμενες προ­φορικώς από γενεάς εις γενεάν, κάθε μία των οποίων προσέθετε ή αφαιρούσε κάποιο ακόμη στοιχείο της περιγραφής τους, Συνεχίστε την ανάγνωση