Αν και είχαν καλές επιδόσεις στην τέχνη τα αντικείμενα ως μια εξελιγμένη μορφή μικρών γλυπτών, όμως το γλυπτό της αρχαίας Αιγύπτου είναι κυρίως για την μνημειακή μορφή του ναού (όπως και στο ναό του Ραμσή ΙΙ στο Αμπού Σιμπέλ) και υπόκεινται στους κανόνες της μορφής παρουσίασης των θεοτήτων, στους Φαραώ, τους ιερείς, στους υπάλληλους και τα μέλη των οικογενειών τους.

http://www.historiasztuki.com.pl/images/RZEZBA/Egipt-para-2500pne.jpg

Εκτός από μια σύντομη περίοδο της βασιλείας του Φαραώ Ακενατόν και της βασίλισσας Νεφερτίτης, όταν υπάρχουν στοιχεία του ρεαλισμού, η αιγυπτιακή γλυπτική έχει μια πολύ σχηματική μορφή και έχει συνδεθεί κυρίως με την προετοιμασία του νεκρού για την αιώνια ζωή. Αναρτώνται στις εισόδους των τάφων και των εσωτερικών τους, ήταν για να εκπροσωπεί τους νεκρούς και να του δώσει την αθανασία. Γιατί δεν είναι φημισμένοι οι γλύπτες και δεν απεικονίζονται πρόσωπα με ατομικά χαρακτηριστικά, αλλά ένα συγκεκριμένο ιδεώδες του παρουσιαζόμενου αλλά και για να περιγράψουν ένα καθεστώς .

ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

«Εἴμαστε ἀπὸ καλὴ γενιὰ»
Ἐλύτης

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

Ὁ Καποδίστριας «δύο χρόνια κοντὰ μᾶς κυβέρνησε ἀγγελικά. Καὶ μᾶς γύμναζε καὶ στὴν οἰκονομίαν. Ὅτι καὶ ὁ Κυβερνήτης μας μίαν κότα ἔτρωγε τέσσερις ἡμέρες» (Μακρυγιάννης, «Ἀπομνημονεύματα»). Συνεχίστε την ανάγνωση

Αντί Εισαγωγής

Ο Προμηθεύς Δεσμώτης[1]

«Μύθος λόγου τινος έμφασις εστιν, ανα­κλώντος επ’ άλλα την διάνοιαν» (Πλούταρ­χος). Ο μύθος, κάθε μύθος, είναι συμβολισμός. Πίσω από τις εικόνες του πρέπει να αναζητήσει κανείς τον βαθύτερο «λόγον», αυτόν πού οδήγησε στην πλάση του. Τούτο είναι συχνά δυσχερέστατο για την πρόσθετη αιτία, ότι οι μύθοι ήσαν παμπάλαιες εικονικές περιγραφές, μεταδιδόμενες προ­φορικώς από γενεάς εις γενεάν, κάθε μία των οποίων προσέθετε ή αφαιρούσε κάποιο ακόμη στοιχείο της περιγραφής τους, Συνεχίστε την ανάγνωση