Monthly Archives: Ιούνιος 2012

Το αντικείμενο ανακαλύφθηκε στις 21 Αυγούστου 2003 στο Σολέτο (επαρχία του Λέτσε , Ιταλία ), κατά τη διάρκεια στις εν εξελίξει ανασκαφές για λογαριασμό της CERCAM (Πανεπιστήμιο Πολ Βαλερί) από τον Th. Van Compernolle. Είναι ένα όστρακο – ostrakon, δηλαδή , ένα θραύσμα αγγείου, στην προκειμένη περίπτωση, τεμάχιο από μελανόμορφο αγγείο, στο οποίο είναι χαραγμένα τα παράλια της χερσονήσου της Απουλίας. καθώς και δεκατρία τοπωνύμια των οποίων οι θέσεις υποδεικνύονται από .σημεία.
Ο Χάρτης του Σολέτο – La Mappa di Soleto» Ο « χάρτης σε όστρακο» επί το ελληνικότερο είναι, μέχρι σήμερα, ο αρχαιότερος γεωγραφικός χάρτης της κλασσικής αρχαιότητας που έχει ανακαλυφθεί. Απαιτεί επομένως μια αναθεώρηση όχι μόνο για τις απαρχές της αρχαίας χαρτογραφίας, αλλά και της περιφερειακής ιστορίας,

πίσω

 Καταγράφοντας κάθε είδους ίχνος που άφησαν πίσω τους οι προγενέστερες κλιματικές αλλαγές – στους δακτυλίους των δένδρων, στα ιζήματα των βυθών, στα πετρώματα των ακτών και στους πάγους των πόλων – έχουμε πλέον τον χρονικό χάρτη του πότε εκδηλώθηκαν.

 Τα αγγεία που υπερήφανα κρατούν οι Μινωίτες στις σωζόμενες τοιχογραφίες τους φαίνεται πώς κάποια στιγμή άδειασαν λόγω της ξηρασίας, οδηγώντας έναν εντυπωσιακό πολιτισμό στην εξαφάνιση

Ο χάρτης αυτός είναι μεν πολύτιμος για τους περιβαλλοντολόγους, αλλά αποδεικνύεται και εξαίρετη πυξίδα για τους παλαιοντολόγους, τους ανθρωπολόγους, τους αρχαιολόγους, τους ιστορικούς και τους κοινωνιολόγους. Γιατί; Ας δούμε μαζί κάποια απρόσμενα στοιχεία που προέκυψαν από την αντιστοίχιση της εκδήλωσης κλιματικών αλλαγών και μαζικών μεταστροφών στην ιστορία των ανθρώπων.

Από την Οδύσσεια στην ταλιμπανική ‘Άνοιξη’

Για όσους αναρωτιούνται ακόμη τι έσβησε από την Ιστορία τους νικητές της Τροίας, τους Μυκηναίους, η μελέτη που δημοσίευσε στις 28 Ιουλίου 2011 στο «Journal of Archaeological Science» o ανθρωπολόγος Brandon L. Drake είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα: Διηγείται το πώς μια κλιματική αλλαγή έφερε τον λιμό και τελικά τη συσσωμάτωση σε «στρατιά των καταραμένων» των εξαθλιωμένων αγροτών και των μισθοφόρων χωρίς τροφοδότες πάτρωνες από όλη τη Μεσόγειο, ωθώντας στη μετανάστευση το υπόλοιπο των Μυκηναίων και Μινωιτών.

Ήταν οι «Λαοί της Θάλασσας» που σάρωσαν τα παράλια της Ελλάδας, της Μικράς Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, από το 1190 ως το 1050 π.Χ. Όχι, δεν θα βρείτε όλα τα θραύσματα του ψηφιδωτού στην εργασία αυτή – θα πρέπει να διαβάσετε και την «The Sea Peoples, from Cuneiform Tablets to Carbon Dating» του David Kaniewsk και να δείτε το σχετικό ντοκυμαντέρ Συνεχίστε την ανάγνωση →

ΠΙΣΩ

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς
Στα 1963 ο τροπαιούχος Νομπελίστας μας ποιητής Γ.Σεφέρης, κατά την παραλαβή του Νόμπελ λογοτεχνίας, ξεκίνησε την καθεριωμένη ομιλία με τα εξής λόγια: «Ανήκω» έλεγε «σε μία μικρή χώρα. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στην Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό, παρά τους αγώνες του λαού του, την θάλασσα και το φως του ηλίου».

Προτάσσει στην έξοχη αυτή περιγραφή, όχι τυχαία, ο ποιητής, τους αγώνες του λαού μας, για την βγαλμένη απ’ τα κόκκαλα των Ελλήνων, τα ιερά, ελευθερία. «Τιμιώτερον εστίν πατρίς», να το φυσικό λίπασμα του Ελληνισμού. Και την Πατρίδα μας την ανέστησαν οι αντρειωμένοι, που ο θάνατός τους, θάνατος δεν λογιέται», όπως επιγράφεται στα μνήματα του Γρηγόρη Αυξεντίου, του Κυριάκου Μάτση και των άλλων αητών της Κύπρου. Η ελληνική ιστορία έχει ένα γνώρισμα μοναδικό ίσως στην Οικουμένη. Είναι Ιστορία αδιάλειπτων αγώνων για επιβίωση. Αμύνεται ο Ελληνισμός, από την αυγή

Συνεχίστε την ανάγνωση →

ΠΙΣΩ
Η μάχη του Λαχανά, έσβησε τα όνειρα των βουλγάρων για ανακατάληψη Ελληνικών εδαφών. Διαβάστε, τι έκανε ένας 12χρονος από την Κεφαλλονιά!!! Μία εν πολλοίς, άγνωστη ιστορία, που δείχνει μέχρι που μπορεί να φτάσει ένα αμούστακο παιδί, με οδηγό την αγάπη του για την Πατρίδα.

Αν εμείς, αγαπούσαμε στο 1/100 την Ελλάδα σε σχέση με τον μικρό Γεράσιμο… Αν σήμερα οι 12χρονοι είχαν αξίες και τέτοια ιδανικά… Διαβάστε το στα παιδιά σας, αξίζει.

Μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου, μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Συμμαχικών δυνάμεων (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο), οι Βούλγαροι πίστεψαν ότι ήλθε η ώρα να ξεκαθαρίσουν τις μεταξύ των βαλκανικών κρατών διαφορές για τη διανομή των οθωμανικών εδαφών, καθώς απέβλεπαν στην επέκταση της Βουλγαρίας σ’ ολόκληρη τη Μακεδονία. Συνεχίστε την ανάγνωση →

Υπογράφηκε η σύμβαση για την ανάθεση της μελέτης του έργου

Στο δρόμο της αποκατάστασης μπαίνει το αρχαίο θέατρο της Σπάρτης ύστερα από υπογραφή της σύμβασης για την ανάθεση της μελέτης του έργου. Την αρχιτεκτονική αποτύπωση, την τεκμηρίωση των στοιχείων του θεάτρου και τις προτάσεις για την συντήρηση και εν τέλει για την αποκατάστασή του θα περιλάβει η μελέτη, η οποία θα υλοποιηθεί μέσω δωρεάς ύψους 111.000 ευρώ από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Πρόκειται για μία πρωτοβουλία του «Διαζώματος», στα γραφεία του οποίου άλλωστε υπογράφηκε η σύμβαση από τον πρόεδρό του κ. Σταύρο Μπένο και τον μελετητή αρχιτέκτονα – μηχανικό κ. Γουλιέλμο Ορεστίδη, παρουσία του κ. Μανόλη Κορρέ, καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Η μελέτη περιλαμβάνει τις
αρχιτεκτονικές αποτυπώσεις του μνημείου, την καταγραφή της παθολογίας του, την έρευνα αρχείου και την συλλογή φωτογραφικού υλικού και λοιπών τεκμηρίων για τις ανασκαφικές έρευνες, την καταγραφή και τη διερεύνηση διάσπαρτων αρχιτεκτονικών μελών και τέλος τις προτάσεις για την αποκατάσταση και ανάδειξη του θεάτρου.

Να σημειωθεί ότι το ρωμαϊκό θέατρο της Σπάρτης είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της αρχαίας Ελλάδας καταλαμβάνοντας περί τα 14.000 τ. μ. στην ακρόπολη της Σπάρτης. Στην αρχαιότητα θεωρείται ότι μπορούσε να φιλοξενήσει περί τους 16.000 θεατές, σήμερα όμως είναι ορατό μόνον ένα μέρος του καθώς δεν έχει ανασκαφεί πλήρως.

Το συνολικό πλάτος του θεάτρου είναι 114 μέτρα και το κοίλον του ήταν χωρισμένο σε δύο διαζώματα (θέατρο και επιθέατρο). Το κυρίως θέατρο είχε εννέα κερκίδες με 30 σειρές εδράνων ενώ το επιθέατρο είχε 16 με 20 σειρές εδράνων. Πάνω από το επιθέατρο μάλιστα και περιμετρικά σε αυτό είχε κατασκευαστεί στοά ώστε να καταφεύγουν εκεί οι θεατές σε περίπτωση βροχής. Οσο για τη σκηνή αρχικώς ήταν ξύλινη και κινητή (μεταφερόταν πάνω σε τροχούς) αλλά αργότερα κατασκευάσθηκε μόνιμη από πέτρα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει εξάλλου ο ανατολικός αναλημματικός τοίχος του κοίλου, πάνω στο λευκό μάρμαρο του οποίου αναγράφονταν τα ονόματα των αξιωματούχων της πόλης σε ετήσια βάση αποτελώντας έτσι ένα «λίθινο» αρχείο της Σπάρτης.

Το θέατρο εγκαταλείφθηκε περί τον 4ο μ. Χ. αιώνα ενώ στο Μεσαίωνα το κοίλον του καλύφθηκε από οικίες, χωρίς να λείψουν και από αυτό το μνημείο, οι αφαιρέσεις λίθων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για νεώτερες κατασκευές.

FACEBOOK | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |

Copyright © 2017. All Rights Reserved.