Monthly Archives: Μάρτιος 2012

Ανακάλυψη της πόλης του Δαφνούντος στη Φθιώτιδα

Τμήματα μιας αρχαίας πόλης – λιμάνι, καθώς και ένα σημαντικό Ασκληπιείο ήρθαν πρόσφατα στο φως, με αφορμή την πραγματοποίηση έργων για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Π.Α.Θ.Ε, πάνω από τον όρμο του Αγίου Κωνσταντίνου, στο ανατολικό άκρο των βορειοανατολικών πλαγιών του όρους Κνημίς. Οι ανακαλύψεις στη Φθιώτιδα μπορεί να έγιναν «τυχαία», πραγματοποιήθηκαν όμως με τη βοήθεια των αρχαιολόγων της ΙΔ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, οι οποίοι συμμετείχαν στις ανασκαφές στη θέση «Ισιώματα».
Από τις ανασκαφές φανερώθηκε ο Δαφνούντας, πόλη και λιμάνι των Φωκέων και των Λοκρών. Η θέση του σημερινού χωριού του Αγίου Κωνσταντίνου πρέπει να ταυτίζεται με τον αρχαίο λιμένα. Πληροφορίες για την αρχαία πόλη μπορεί κανείς να αντλήσει από τα «Γεωγραφικά» του Στράβωνα (63 π.Χ. – 23 μ.Χ.). Η θέση του Δαφνούντος προσδιορίζεται
από τον ιστορικό σε σχέση με την απόσταση του από άλλες πόλεις, ενώ το όνομα του αναφέρεται και έπειτα από την καταστροφή της πόλης από παλιρροϊκό κύμα και από το σεισμό που προκλήθηκε μετά από αυτό.
«Η ταύτιση της θέσης της αρχαίας με τη σημερινή περιοχή, σύμφωνα με τις αναφορές του Στράβωνα και τα περιορισμένα πριν τις ανασκαφές οικοδομικά λείψανα, έγινε από ερευνητές στα μέσα του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.», ανέφερε στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η Προϊσταμένη της ΙΔ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και της 24ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Μαρία – Φωτεινή Παπακωνσταντίνου.
Το ιερό του Ασκληπιού που ανακαλύφθηκε από τους αρχαιολόγους αποτελεί…
το σημαντικότερο εύρημα, καθώς είναι ένα από τα πληρέστερα διατηρημένα και πιο πρώιμα Ασκληπιεία στον ελλαδικό χώρο. Μαρμάρινα αγαλματίδια, χάλκινα ειδώλια, κοσμήματα, αλλά και χαραγμένα όστρακα αποτελούν τα αντικείμενα που βρέθηκαν στο οικοδομικό συγκρότημα του Ασκληπιείου (στο οποίο εντάσσονται δύο αρχαία κτίρια) και επιβεβαιώνουν την ταυτότητα του. Την υποδομή του Ασκληπιείου συμπληρώνουν, μεταξύ άλλων, ένας μικρός ναός και ένας βωμός, καθώς και βόθροι γεμάτοι με τα υπολείμματα λατρευτικών και θεραπευτικών πράξεων που τελούνταν σε αυτό.

Τα αποτελέσματα της ανασκαφής της ΙΔ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων θα παρουσιαστούν, για πρώτη φορά στο κοινό, στην Ετήσια Συνέλευση του Σουηδικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, που θα γίνει την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012, στις 6.00 μ.μ., στο αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης.

ΕΡΤ & online-pressblog.blogspot.com

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Η σημερινή κωμόπολη του Άγιου Κωνσταντίνου είναι κτισμένη στη θέση όπου βρισκόταν κατά την αρχαιότητα ο Δαφνούντας, τελευταία δυτική πόλη της χώρας των Οπουντίων Λοκρών καταστράφηκε κατά τους φοβερούς σεισμούς του έτους 551 μ.

Ο αρχαίος Δαφνούντας τοποθετείται από τους ιστορικούς στη σημερινή θέση <<ΖΑΜΠΛΙΑΚΑΣ>>, όπου βρίσκεται το γήπεδο ποδόσφαιρου… και ορίζεται μεταξύ των ακρωτηρίων της Βρωμολίμνης και του Κάλαμου. Η πόλη προστατευόταν από μακρά τείχη , ερείπια των οποίων σώζονται στη θέση <<Ισώματα>>.

Κατά τη διάρκεια του Φωκικού πολέμου (352 π.Χ.-346 π.χ.)η πόλη καταλείφθηκε απ τους Φωκείς που την κρατούσαν στην κατοχή τους μέχρι την επικράτηση των Μακεδόνων , όποτε προσαρτήθηκε πάλι στη χωρά των Οπουντίων Λοκρών.

Τη περίοδο αυτή η πόλη <<Δαφνούς >> παρουσίασε τη μεγαλύτερη πρόοδο της γιατί αναδείχτηκε ως το πιο σπουδαίο λιμάνι της περιοχής .Η πρόοδος της πόλης συνεχίστηκε κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο, όταν η πόλη άρχισε να κατοικείται απ τους Επικνημίδειους Λοκρούς .

Ο γεωγράφος Στράβωνας αναφέρει ότι η πόλη σημείωσε μεγάλη πρόοδο και στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη Γέννηση του Χριστού. Μας αναφέρει επίσης ότι η πόλη άρχισε να εγκαταλείπεται από τους κατοίκους της μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 551 π.χ., οι όποιοι έπληξαν όλη τη παραλιακή ζώνη του Ευβοϊκού κόλπου .

Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας άρχισαν να δημιουργούνται γύρω απ τα ερείπια της αρχαίας πόλης διάφοροι οικισμοί, άλλοι από Επικνημίδειους Λοκρούς και άλλοι από μέτοικους γειτονικών περιοχών.

Σημαντικότεροι από τους οικισμούς αυτούς ήταν του Βορλοβού (γύρω απ το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής ), της Ευλογιάς (Βλογιάς) και του Νεοχωρίου.

Δ ΑΓ.ΚΩΝ/ΟΥ

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ  ΤΟΥ 6ου ΑΙΩΝΑ
Αυτούσιο πεντακάθαρο και απείραχτο βρέθηκε βαπτιστήριον της Αγίας Σοφίας
 Ένα βαπτιστήριον  της Αγίας Σοφίας του 6ΟΥ αιώνα έχει βρεθεί στην Κωνσταντινούπολη το 2010 όταν έκαναν έργα αποκατάστασης του περιβάλλοντα χώρου .Χρησιμοποιείτο για τελετές βαπτίσεων στον μεγάλο ναό  της ορθοδοξίας. Και ήταν κατασκευασμένο από ενιαίο κομμάτι από μάρμαρο ,τώρα πως διατηρήθηκε σε τόσο καλή κατάσταση , είναι κάτι που οι βάρβαροι Οθωμανοί έκαναν και για αυτό σώθηκε ..μέσα ήταν θαμμένος ,χρησίμεψε ως ταφικός θάλαμος ενός σουλτάνου . 
 

Η μαρμάρινη κολυβίθρα σε αάλλη όψη .
Αυτό ήταν όμως καλό γιατί έτσι έμεινε απείραχτο τόσους αιώνες .εκεί, θάφτηκαν και άλλοι σουλτάνοι  μάλιστα αυτοί που είχαν εκθρονιστεί… Εκεί που βρέθηκε, στον χώρο αυτό  βρέθηκαν επίσης , σκεύη  όπου χρησιμοποιούσαν στις βαπτίσεις στην ρωμέϊκη αυτοκρατορία τον 6 αιώνα .Έχει διαστάσεις 3,32 μήκος  2,52 πλάτος και 1,16 ύψος.

ΟΙ ΕΠΙΤΥΜΒΙΕΣ ΣΤΗΛΕΣ ΜΙΛΟΥΝ
Ο ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΤΗΣ ΑΜΙΣΟΥ

Ένα αινιγματικό μήνυμα γραμμένο στα ελληνικά πριν  1.800-χρόνια στην  ταφόπλακα ενός Ρωμαίου μονομάχου έχει επιτέλους αποκωδικοποιηθεί και  λέει για μια ύπουλη ιστορία.

 

Ο επιτάφιος στην ταφόπλακα μονομάχου , που ονομάζεται Διόδωρος, έχασε τη μάχη (και τη ζωή του), λόγω λάθους του διαιτητή, σύμφωνα με τον
Michael Carter, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Brock στο St Catharines, Καναδάς. Ο Κάρτερ κάνει  μελέτες για μονομαχίες και άλλα θεάματα στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έχει  εξετάσει την πέτρα, η οποία ανακαλύφθηκε πριν από έναν αιώνα στην Μ .Ασία , προσπαθεί να προσδιορίσει ποια είναι η εξήγηση σε αυτή την επιγραφή Τα αποτελέσματά του δημοσίευσε  στην   Εφημερίδα για την  Παπυρολογία και Αρχαία επιγραφοποιία – Journal for Papyrology and Ancient Epigraphics).

Η επιτύμβια πλάκα δωρίθηκε στο  Musee du Cinquanternaire στις Βρυξέλλες, Βέλγιο, λίγο πριν τον  Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δείχνει την εικόνα ενός μονομάχου και από  ό, τι φαίνεται έχει  δύο ξίφη και στέκεται πάνω από τον αντίπαλό του ο οποίος σηματοδοτεί  την παράδοσή του. Η επιγραφή αναφέρει ότι η πέτρα σηματοδοτεί το σημείο όπου ένας άνθρωπος που ονομάζεται Διόδωρου είναι θαμμένος.

«Μετά το τέλειωμα ο  Δημήτριος ο αντίπαλός μου που  δεν τον είχα σκοτώσει αμέσως,» γράφει  ο επιτάφιος. «Η Τύχη και η πονηριά και η προδοσία του  διαιτητή  summa rudis με  σκότωσε » «

Ο  Summa rudis είναι ένας διαιτητής, ο οποίος μπορεί να είχε την εμπειρία του παρελθόντος ως μονομάχος.

Η επιγραφή αναφέρει επίσης ότι ο Διόδωρος γεννήθηκε και πολέμησε στην Αμισό, στη νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας στην Μ. Ασία

Αν και ο Κάρτερ εξέτασε εκατοντάδες επιτύμβιες στήλες από  μονομάχους, αυτή η  Επιτάφιος στήλη είναι εντελώς διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη. Αυτή  μας λέει μια ιστορία», δήλωσε .

Η τελική μάχη

Η ιστορία που λέει η ταφόπλακα,  έλαβε χώρα περίπου 1.800 χρόνια πριν, όταν η αυτοκρατορία ήταν στο αποκορύφωμά της, τα σύνορά της εκτείνονται από Τείχος του Αδριανού στην Αγγλία μέχρι τον Ευφράτη ποταμό στη Συρία.

Οι μονομαχίες  ήταν δημοφιλή θεάματα, σε  πολλές ί από αυτές  δύο άνδρες μονομαχούσαν  εναντίον ενός μόνον  άλλου. Παρόλο που οι θάνατοι από τις πληγές ήταν κοινή, οι μάχες δεν είχαν  κανένα από τα ταμπού μονομαχιών που απεικονίζεται από το Χόλιγουντ, δήλωσε ο Κάρτερ.

«Πιστεύω ότι υπάρχουν μια σειρά από πολύ λεπτομερείς κανόνες που εμπλέκονται στη ρύθμιση της μάχης μονομάχων», δήλωσε ο Κάρτερ.

Αν και οι ακριβείς κανόνες δεν είναι κατανοητοί , κάποιες πληροφορίες μπορούν να αντληθούν από τις αναφορές στην σωζόμενα κείμενα και την τέχνη.

Οι  περισσότερα, αν όχι όλες,οι μάχες αυτές επιβλέπεται από τον Summa rudis  έναν  διαιτητή .

Μεταξύ των κανόνων που εφαρμόζονται ήταν εκείνο στο οποίο ο νικημένος  μονομάχος θα μπορούσε να ζητήσει την υποβολή απαλλαγής , και αν η υποβολή εγκρίνεται  από τον munerarius (οι πλούσιοι πληρώνουν ειδικό άτομο για την παράσταση), ο αγωνιζόμενος θα μπορούσε να αφήσει το χώρο χωρίς περαιτέρω ζημιά.

Ένας άλλος κανόνας που φαίνεται να είχε  τεθεί σε εφαρμογή ήταν ότι εάν  ένας μονομάχος που έπεσε από ατύχημα (χωρίς τη προσπάθεια  του αντιπάλου του) θα μπορεί  να σηκωθεί ξανά  επάνω, να σηκώσει τον εξοπλισμό του και να συνεχίσει την μάχη.

Ο θάνατος του Διόδωρου

Είναι αυτός ο τελευταίος κανόνας που φαίνεται να έχει λειτουργήσει  στον Διόδωρο. Ο Κάρτερ ερμηνεύει την εικόνα των μονομάχων, ο ένας με τα δύο ξίφη να είναι ο έχων το πλεονέκτημα σε μια στιγμή στην τελική πάλη , όταν ο Δημήτριος είχε χτυπηθεί και πέσει κάτω  και ο Διόδωρος είχε αρπάξει μια λαβή του σπαθιού του και στέκεται από  πάνω.

«Ο Δημήτριος κάνει σήμα για παράδοση και ο  Διόδωρος δεν τον σκοτώνει…… υπαναχωρεί, περιμένοντας ότι πρόκειται να κερδίσει τον αγώνα», δήλωσε ο Κάρτερ.

Η μάχη φαίνεται να έχει τελειώσει. Ωστόσο, ο διαιτητής – Summa rudis – ίσως δίνει ερμηνεία στην πτώση του Δημητρίου »ως τυχαία, ή ίσως με κάποια υστεροβουλία –και  είχε διαφορετική γνώμη, δήλωσε ο Κάρτερ.

«ο διαιτητής  rudis summa  εδώ  προφανώς παρενέβη, σταμάτησε τον αγώνα, επιτρέπει  δε στον Δημήτριο να σηκωθεί και  να  πάρει πίσω την ασπίδα του, να λάβει πίσω το ξίφος του, και στη συνέχεια να συνεχίσει  τον αγώνα.»

Αυτή τη φορά ο Διόδωρος ήταν που είχε κατόπιν το  πρόβλημα, είτε και πέθανε στην αρένα ή ο Δημήτριος προκάλεσε μια πληγή που τον  οδήγησε στο θάνατό λίγο αργότερα.

Το γεγονός αυτό θα είχε συμβεί μπροστά  από ένα πλήθος από εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, ανθρώπους  σε ένα θέατρο ή σε ένα μέρος ενός αθλητικού χώρου γηπέδου που   μετατρέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις σε ένα είδος μίνι-Κολοσσαίο.

Μετά όταν  Διόδωρος ήταν νεκρός, οι άνθρωποι που δημιούργησαν την  ταφόπλακα του (πιθανότατα από την οικογένεια ή τους φίλους) ήταν τόσο αναστατωμένοι και  ο  Carter υποστηρίζει, ότι αποφάσισαν  να συμπεριλάβουν  κάποιες τελικές λέξεις στην  Επιτάφια στήλη 

«Η Τύχη και η πονηριά και η προδοσία του  διαιτητή  summa rudis τον σκότωσε »

ΕΥΡΗΜΑ ΑΝΑΣΚΑΦΩΝ  ΕΚ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΛΙΜΕΝΑΣ ΜΕ  ΠΛΟΑ ΡΩΜΕΪΚΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
 ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΟΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΠΟΛΛΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
Πολύ μεγάλες δυσκολίες θα συναντήσει εκείνος που θα θελήσει να γνωρίσει το παπούτσι κατά τη εποχή του Βυζαντίου. Ούτε τα κείμενα που θα έχει υπόψη του θα του δώσουν ξεκαθαρισμένες γνώσεις ούτε οι ζωγραφιές στα χειρόγραφα ή οι αποστάσεις σε κομψοτεχνήματα ή τα αγάλματα θα τον βοηθήσουν πολύ, γιατί οι συγγραφείς δεν περιγράφουν, απλώς αναφέρουν ονόματα παπουτσιών και τις πιο πολλές φορές με το αρχαίο ελληνικό τους όνομα και ο καλλιτέχνης νοιάζεται πιο πολύ να παραστήσει με λεπτομέρειες τα φορέματα που φτάνουν μέχρι τα πόδια και ή καλύπτουν εντελώς το παπούτσι ή αφήνουν να φαίνεται μονάχα ένα μέρος του. Πηγή για να γραφτεί το άρθρο αυτό είναι : Φαίδωνος Κουκουλέ: Βυζαντινών βίοι και πολιτισμός, τόμος δ’ σελίδα 395-418 και για τις εικόνες: Mary Houston Ancient Greek, Roman and Byzantine costum and decoration, London 1947 σελ 120-161.
http://www.historiasztuki.com.pl/images/MODA/BIZ-OBUWIE-1.jpg
ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Η σπάθα που δώρισε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στον συναγωνιστή Θεόδωρο Λεονάρδο
Και η σημαία του Κολοκοτρώνη που προσέφερε στον Κωνσταντίνο Δραγώνα μέλος της επιτροπής της Ζακύνθου

 

ΖΗΤΩ Η 25η  ΜΑΡΤΙΟΥ  – ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

FACEBOOK | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ |

Copyright © 2017. All Rights Reserved.